Blog Czekolady

Miłość i inne wymówki

2012-02-28T11:36:00.000-08:00

Mam tysiąc i jeden pomysłów na minutę. Ale jakprzychodzi co do czego, pustka w głowie...

Bo niby co by tuwymyślić? Paluszek i główka odpadają, bo to uczniowski chwyt. Czy ból gardłaPani Dyrektor przełknie? A może zatrucie pokarmowe? Nie, tego raczej niestrawi...

Heh... szukaniewymówki, żeby nie pójść do szkoły stało się znacznie trudniejsze, odkądzostałam Panią Nauczycielką. Gdybym tak miała dzieci albo przynajmniej jedno... Byłbysolidny i niepodważalny argument. A tak?Na wszystko już wymyślili lekarstwa, więc – o, choroba – na chorobę ich niekupię. Awarię pralki? Wolę nie wywoływać wilka z lasu. Śmierć kota brzmi mocno przekonująco, ale... co jeśli wyjdzie na jaw i świat obiegnie wieść,że kota nigdy nie miałam i nie mam?

To może lepiej jużpowiedzieć prawdę?

Mam randkę.

Przecież randka to nie katar i trwa, co najwyżej, kilka godzin. Do pracy zdążę i to nawet przed czasem. W czym więc problem? A no, zapewne nie w tym, że mój Magik mieszka w innym mieście oddalonym od mojego o 19 zł i półtorej godziny jazdy PKP. Problem w tym, że ja nie chcę mieć tylko randki. Gdybym chciała mieć randkę, poszłabym na speed dating. Tymczasemprzeszkadza mi nie tylko owo dating, co jeszcze bardziej speed.

Ja chcę go poznać. Z tego, co wiem, by kogoś poznać potrzebujemy średnio czterech lat. Czy wobec tego zbrodnią jest jeśli poprosiłabym o dzień wolnego? Tak czy siak nie mają ze mnie obecnie zbyt dużego pożytku... Chodzę rozkojarzona i tylko czekać, kiedy zamiast normalnego tematu wpiszę do dziennika:

"Miłość, faza pierwsza - czy to jeszcze zauroczenie czy też zakochanie".

Efekt takiego zachowania byłby ten sam, gdybym zapytała czy mogę wziąć dzień wolnego, by zobaczyć się z chłopakiem. W najlepszym wypadku zostałabym obwołana młodym Werterem.

Z tym, że gdybym była młodym Werterem, to bym bez problemu dostała zwolnienie, bo bym rzeczywiście była chora. Chora z miłości.

Tylko jak tu być chorym z miłości, skoro nie mam czasu się zakochać?

Czyżby dyrekcja mojej szkoły nie wiedziała, że takie miłosne frustracje zamieniają zwykłych nauczycieli w zgorzkniałych belfrów?

Najwidoczniej dyrekcja mojej szkoły o tej zasadzie wie.

W tym tygodniu prawie w ogóle nie mam lekcji... Tylko co na to szefostwo w pracy Magika? Już jego w tym głowa, by ich tak zaczarować, by miał dzień wolnego!

Jak się całować, mając w ustach kostkę czekolady?

2012-02-21T13:57:00.001-08:00

Podobno najbardziej nadużywanym słowem języka polskiego jest słowo "fajny". Nie wiem, co na to Mickiewicz, w każdym bądź razie mi inny słowotwór stał się bliski jak czekolada - "jak". Wzbudziło to we mnie lekki niepokój. Coś jest nie tak. Jeśli mimowolnie każdy kolejny tytuł wpisu na moim blogu zaczyna się od słówka "jak...", to coś jest na rzeczy. I zapewne nie jest to miłość do śmiesznego zwierzęcia podobnego do woła. Znacie takie zwierzę jak jak? Mniejsza o to...

A może to znak, że powinnam zacząć pisać poradnik?

"Jak się całować, mając w ustach kostkę czekolady?".

Litości... Kto by mi to wydał? Kto by to czytał?

Że niby poradniki czytane są równie chętnie, co przepisy na ciasto czekoladowe? Że niby nawet częściej?!

Cóż, rozdziawiam w zdziwieniu buzię, gdyż miałam w ręku tylko kilka tego pokroju czytadeł, po których nie miałam ochoty na dokładkę. Dlaczego ktoś z USA ma mi mówić na czym polega umawianie się na randki?! Przecież ci ludzie wyprodukowali serial "Moda na sukces"!

Co innego takie książki kucharskie.

Czy można je nazwać kulinarnymi poradnikami? W końcu mówią o tym jak upichcić coś tak, by było raczej dobre, niż niejadalne. A więc doradzają.

Wiem, że nie trzeba doradzać nikomu jedzenia czekolady. W każdym razie warto przypominać innymi, że można z niej wyczarować nie tylko małe kwadraciki układające się w tabliczkę. Można z niej zrobić krem, mus, ciasto, lody, praliny, nalewkę, a nawet przyrządzić w niej mięso.Można zrobić tyle różnych dobroci, że... aż trudno się zdecydować.

Na taką okazję postanowiłam zrobić coś naprawdę niezwykłego! Coś czego jeszcze nigdy nie robiłam.

Podeszłam do sprawy na serio, bo prócz czekoladowych przepisów zaczęłam zagłębiać się w czekoladzie od kuchni. To znaczy, niczym młody adept koncernu czekoladziarskiego, poczęłam przedzierać się przez kolejne rozdziały "Encyklopedii czekolady". Zapragnęłam odkryć, co jest sekretem idealnego ciasta czekoladowego. Co sprawia, że czekoladowy specjał, który wyjdzie spod naszej ręki będzie tym jedynym, którego smaku nie zapomnimy przez długie lata?

Im więcej czytałam, im głębiej brnęłam w czekoladę, tym bardziej ona zaczynałam przypominać gęste błoto, przez które nie zobaczyłam nic. A w zasadzie przysłowiową ciemność (może to był rozdział o gorzkiej czekoladzie?).

Utknęłam...

...jak to w błocie.

Wkurzyłam się. I to nie był PMS.

Jeśli przez czekoladę straciłam nerwy, to jak je teraz ukoić bez użycia czekolady?!

Umówiłam się z moim Magikiem.

I wszystko wróciło do normy... Magia jakaś?

Nie, po prostu zadziałała stara zasada "jak w kuchni, tak w miłości". Z tym, że tym razem zadziałała w odwrotnym kierunku.

Przecież moja relacja z Magikiem udaje się bez namiętnego śledzenia rubryki "porady" w Cosmo.

Po prostu z nim jestem. Uczę się nie o nim, a uczę się jego. I to z namiętnością.

Czyż i nie tak powinien wyglądać mój związek z czekoladą?

Czyż nie więcej o czekoladzie nauczę się jedząc ją, niż tylko czytając o niej?

Smacznej nauki!

Czekoladowy weekend

2012-02-19T12:29:00.000-08:00

Żeby na Blogu Czekolady w ciągu trzech dni trwania

Czekoladowego Weekendu

nie pojawił się ani jeden czekoladowy przepis?

Brak mi słów. Ale... nie zabrakło czekolady.

Czasem zwyczajnie bywa tak, że z najlepszym przepisem wygrywa zwykła (?) kostka czekolady.

A weekend jest czekoladowy, bo smakuje słodko jak owy smakołyk.

Jak pączek w maśle

2012-02-16T13:51:00.001-08:00

Mam dach nad głową.

Stałą pracę.

Dwie ręce i dwie nogi.

Co do garnka wrzucić.

Faceta, co mnie gilgocze w każdy weekend.

Nic dziwnego, że mam i uśmiech na twarzy.

Bo mam się jak pączek w maśle.

A jednak... nie o to chodzi co się ma, a co człowiek chciałby mieć. W profesjonalnym żargonie nazywa się to niespełnionymi pragnieniami, tam skąd ja się wywodzę, zachciankami. Ja osobiście lubię mówić o takim stanie, że coś sobie ubzdurałam.

Człowiek ubzdura sobie, że od czegoś zależy jego szczęście i od mamy równię pochyłą ku nieszczęściu przez duże N.

Zupełnie hipotetycznie załóżmy, że jest Tłusty Czwartek.

Choć w każdy inny dzień mogę zjeść pączka, akurat w ten dzień pączek będzie za mną chodził, nęcił i mamił dopóki, dopóty go nie capnę w swoje zębiska. Sytuacja nabiera dramatyzmu, gdy wszyscy wokół zajadają się pączkami, opowiadając nam jakiż toż to pyszny wynalazek, mając w kącikach ust dżem z dzikiej róży.
Gdy wracamy zaś pracy, w piekarni nie ma już ani jednego pączka. Nawet wyschniętej połówki.

Co z tego, że jutro znów będą?

Czujecie tą frustrację?

To teraz przełóżcie to na język relacji damsko męskich i będziecie wiedzieć jak się czułam w Walentynki. Jeśli już mowa o Tłustym Czwartku, to powiem tylko, że miałam ochotę zrobić wtedy jedno ...

Poszłam smutna spać.
Ale prawdziwy cios przeżyłby mój Magik, gdyby się dowiedział, co go ominęło tamtego wieczoru... Tamtego wieczoru czułby się jak... pączek w maśle? Hm. Raczej pączek w czekoladzie.

Człowiek potrzebuje wielu lat by zrozumieć, że do szczęścia niewiele potrzeba. A w zasadzie to trzeba tylko jednego: umiejętności olewania(nie licząc czekolady...).

Możemy mieć w naszym życiu wszystko. A nawet więcej. A i tak zawsze wymyślimy sobie coś czego jeszcze nie mamy. Jak nie my wymyślimy, to wymyślą za nas twórcy reklam. To czego nie możemy mieć najlepiej zwyczajnie olać. Przecież najważniejsze to być, a nie mieć.

Nie miałam walentynkowej randki z moim Magikiem. Ale facet, nie pączek, nie przeterminuje się. W sobotę będzie smakował równie rozkosznie. Poza tym, przecież ja nie chcę go mieć na jeden walentynkowy wieczór. Tylko z nim być.

Erich Fromm byłby ze mnie dumny.

Tymczasem ja z dumą ogłaszam, że zjadłam dziś dwa pączki, loda, paczkę żelek i dwa czekoladowe serduszka.

Jak mus to mus

2012-02-13T13:23:00.000-08:00

Owszem, można wziąć do ust miękki flaps. By sprawić jednak rozkosz MUSI być on odpowiednio twardy i sztywny. Nieważne jakiego jest koloru. Ważne jak smakuje. Jeśli po wzięciu go do ust czujemy, że za moment naszym udziałem stanie się przebywanie w siódmym niebie, został zrobiony po mistrzowsku. Od serca. Czy można w ogóle go zrobić inaczej, niż właśnie od serca? Tym bardziej w taki dzień.

Walentynki.

Ważny dzień? Czy może raczej przykry mus?

Jeśli mus, to... mus. Ale mus czekoladowy.

W to święto polecam go z trzech powodów:

1) Czekolada to najlepszy afrodyzjak (czy to trzeba jeszcze komuś powtarzać?) !!! !!! !!!
2) Jeśli facet nawali, innymi słowy jeśli zostanie przy swoim stwierdzeniu, że Walentynki to dzień jak co dzień, w związku z czym lepiej obejrzeć kolejny odcinek Californication popijając pifko, niż spotkać się na romantycznej ( a bynajmniej apetycznej) kolacji z swoją kobietą. Wiadomo na smutki, zwłaszcza ten rodzaj smutku, najlepsza jest czekolada.
3) Jeśli same podzielamy ów męski punkt widzenia, znów najlepsza okazuje się czekolada. Bo warto ją jeść nie tylko od święta.

A propos świąt... Z Walentynkami jest jak z św. Mikołajem. Nie, nie chodzi o nadmiar koloru czerwonego. W gruncie rzeczy moglibyśmy się obyć bez tych dni, ale czy nie jest miło od czasu do czasu coś od kogoś dostać?
Albo... coś komuś podarować. Hm.
Mam nadzieję, że mój Magik korzysta jeszcze z tradycyjnej skrzynki pocztowej!

Może Walentynki to nie żadna tradycja, jak Tłusty Czwartek, ale też nie święto Szczura. Bądź co bądź, chodzi o miłość. O ile Walentynki można uznać za zbędny dodatek do szarej rzeczywistości, tak miłość to podstawa. Potrzebna nam jak woda/czekolada (niepotrzebne skreślić).

Należy zażywać codziennie i bardzo trudno przedawkować.
Przynajmniej ja to tak rozumię.

Zupełnie inaczej rozumie to Dyrekcja mojej szkoły, która na ten dzień przewidziała Radę Pedagogiczną i konsultacje z rodzicami naszych podopiecznych. Do godziny - uwaga, uwaga - 19.00. Cóż, jak mus to mus...

To ja na 20.00 poproszę masaż, gorącą czekoladę i TO. Bo Walentynki? Nie, bo wolę tynki walić, niż siedzieć w pracy do tak bezbożnej godziny...

Misiu Ptysiu

2012-02-09T11:15:00.000-08:00

Miałam plany na ten dzień...

Paczkę drożdży. Pradawny przepis Buni. Dwa litry oleju. Najwidoczniej zabrakło mi oleju w głowie, bo pomyliłam dni. Tłusty Czwartek i robienie łakoci wypada dopiero za tydzień.

Nic nie szkodzi. Może jedzenie pączków szkodzi, gdy się to robi codziennie, ale raz na tydzień? Zjem dziś, zjem też w następny czwartek. A może by tak sobie urozmaicić? W końcu za oknem monotonia - biało i cholernie zimno. Może by tak wgryźć się w ptysia? Ma białe nadzienie i chroni przed zimnem (bo jego jedzenie powoduje przyrost ochronnej tkanki tłuszczowej).
Ach, te ptysie... Oby tylko pojawiły się we właściwym miejscu o właściwej porze. W cukierni na rogu, gdy będę szła do pracy, znaczy się.

Oby! - przezornie powtórzę. Zdarzyło się bowiem takiemu jednemu Ptysiowi nie pojawić się. I pozostałam głodna. Była zaś niedziela. Wiadomo, że niedziela bez deseru to jak szampan bez truskawek lub jak zima bez mrozu (dobra, przesadziłam. To niesmaczne porównanie...)
Miałam plany na ten dzień... teatr. Founde czekoladowe! Bie... Co do reszty to nie powinno Was to nic a nic obchodzić. W każdym razie mieliśmy się spotkać. Najwidoczniej Ptyś miał inne plany, bo nie przyjechał.
Rozumiem, gdyby w dotarciu przeszkodziła mu jakaś śnieżna zaspa. Ale on zwyczajnie zaspał.
Jak tak dalej pójdzie będę musiała go przemianować. Już nie będzie moim Magikiem, ani Ptysiem, a Niedźwiedziem.
Oby tylko, tak jak każdy niedźwiedź trapiła go ta ospałość w czasie zimy!

Mam nadzieję, że do wiosny przejdzie mi foch, a przyjdzie ochota na słodkie. Wtedy zawołam go: Misiu.

Albo...

Miniu, Bąbelku, Książę,

Kociu, Tygrysie, Dziubku, Kaloryferku,

Magiku (!!!),

lub też użyję klasyki gatunku i za Beatką powtórzę - Żabciu!

Dlaczego nazywamy naszych facetów nie po imieniu?
Hm. Zdaje się, że potrzebujemy nazwać pewne ich zachowania po imieniu.
Nie wnikam dlaczego niektóre dziewczyny nazywają swych absztyfikantów Pączusiami. Może są fankami Tłustego Czwartku? A propos Tłustego Czwartku, zauważyliście, że cała powyższa litania ma w sobie tyle cukru, co lukier na pączku?
Po przeprowadzeniu gruntownych badań środowiskowych i zadaniu sobie samej kilku ważkich pytań, zdałam sobie sprawę, że nazywanie swego faceta ma też inny sens.
Otóż, mówi to coś o nas samych, kobietach.
Żeby nie było, że się bawię w domorosłego psychologa, zdradzę tylko, że nazwałam mojego Magika Ptysiem, nie dlatego, że jest słodki. Po prostu, gdy go widzę, robi mi się miło. I uwielbiam się w niego wgryzać!
Dobra. Jest również słodki. Na przykład, gdy położył sobie korektor w sztyfcie na usta, myśląc, że to szminka do ust. Kto by pomyślał?! Przecież to ma zielono-beżowy kolor?!

Kończę, bo mój facet zaraz będzie! Facet? Nie niedźwiedź?
Heh. Nie przyjechał w niedzielę, ale przybywa dziś. To chyba trzeba poszukać nowego imienia dla niego. Może ...

Może Wy zdradzicie jak to jest u Was?

Jak zrobić loda?

2012-02-03T11:31:00.000-08:00

Od kilku miesięcy jestem Panią Nauczycielką. Dlatego dziś udzielę Wam lekcji. Każdy, kto głodny wiedzy w powyższej kwestii, niech siada grzecznie przed monitorem, chwyta do ręki długopis, otwiera kajecik i notuje!

Albo niech po prostu grzecznie siada. Bo do robienia tego loda ręce nie są potrzebne.

Potrzebne będą jaja. I patyczek. Ale nim przejdziemy do kwestii potrzeb, może jakaś krótka gra wstępna?

Gra będzie polegać na zadawaniu pytań - jednego zasadniczego pytania -

o czym pomyśleliście po przeczytaniu tytułu dzisiejszego posta?

Nie martwcie się, ta kartkówka nie jest na oceny.

Jeśli tym o czym pomyśleliście był pyszny Magnum w chrupiącej czekoladzie z migdałami, to muszę Was srodze zawieść. Będzie o nieco innych lodach.

Przyznajmy szczerze sami przed sobą - mamy zimę i to pełną gębą. Jedyne o czym człowiek myśli, gdy myśli "lody" to skute mrozem szyby samochodu, oszronione konary drzew, zamarznięte kałuże, szczypiące policzki i... czekolada (ale ja zawsze myślę o lodach czekoladowych, niezależnie od pory roku i dnia). To prawda, nikt nie zna się tak na robieniu lodów jak zima! Postanowiłam wziąć z niej przykład. W związku z tym, że tegoroczna zima nie była prawdziwa i zaczęła się grubo po terminie, zrobiłam nie do końca prawdziwe lody. Bo z proszku. Bo z paczki. Bo półprodukt. Miało być jednak bez oceniania...

Lista składników jest krótka. A zrobienie takiego loda to rzecz nieziemsko prosta. W rzeczy samej, w robieniu loda o prostotę chodzi.

Składniki:

100 ml mleka

100 ml śmietany kremówki

JAJA, a konkretnie - 1 żółtko

1 opakowanie magicznego proszku do robienia lodów

Patyczek (wspomniany wcześniej) do sprawdzenia czy lody już doszły (hihi).

Miksujemy. Wstawiamy do zamrażarki. Czekamy, zaglądając niecierpliwie czy to już...

Po półtorej godziny wyczekiwania zaglądam do lodówki. Hm...

Dwie minuty dłużej i będzie shake czekoladowy...

Pięć minut dodatkowego czekania i będzie doskonały deser lodowy.

Jeśli natomiast dam im jeszcze pół godziny więcej, będą (prawie!) prawdziwe lody!

Nie wiem, czy wspólne robienie lodów to dobry pomysł na randkę, wszak mamy zimę i powinno się razem robić coś bardziej rozgrzewającego... A może się mylę?

Lizanie, gryzienie, ssanie. Wolno, szybko, ustami, językiem. Byleby nie zaziębić gardła!!!
Przy minus 20 stopniach istnnieje duże ryzyko?
Ale czy zawsze trzeba zachowywać się tak, jak przystało? Czy zawsze trzeba robić to, co się powinno?
Od czasu do czasu należy ulec pokusie, bo...
Bo smakowało rozkosznie!

Czyżby w zimie należało nam się mniej przyjemności, niż w innych porach roku? No właśnie...

A jaki jest Wasz ulubiony smak lodów w zimie?

Mydlana opera

2012-01-29T13:16:00.000-08:00

Hamlet zadawał sobie ważkie pytanie - być alb nie być?

Tymczasem ja borykam się z dylematem dużo trudniejszym. Przyznać się czy się nie przyznać, że moim ulubionym serialem był "Klan"?!

Jej, a więc słowo na K. się rzekło.

Nie ma jednak co płakać nad rozlanym mlekiem. Po "Klanie" były też inne wpadki, nie wiem czy nie przyprawiające o jeszcze czerwieńszy rumieniec na twarzy.

Na szczęście napisałam powyżej "był". A więc dawno i nie prawda, tak jak pryszcze, które wtedy zdobiły mój nochal i środek czoła.

Całe szczęście przyszedł czas studiów i nie miałam już tyle czasu na oglądanie seriali. Powiem więcej, od tej pory nie miałam już w ogóle telewizora. Naiwni ci, co myślą, że to nauka mnie odciągała od tasiemców. Szczęśliwi ci, co nie mają telewizora. Cwani ci, co zainstalowali sobie bezprzewodowy internet bez limitów.

Żeby nie było, że niczego się na studiach nie nauczyłam. Otóż, nauczyłam się, że lepiej stawiać na jakość nie ilość. Zaczęłam więc ściągać seriale w dobrej jakości i oglądać jeden, za to całymi seriami. Człowiek nie gubi się bynajmniej i wie, kto to Rich, a kto to Amber...

Żeby nie trzymać Was w niepewności i uspokoić, że w mojej czołówce nie ma "Mody na sukces", wymienię pozostałe tytuły:

1. "Klan"
2. "Seks w wielkim mieście"
3. "Przepis na życie"
4. "Teoria wielkiego podrywu"
5. ... ?

Hm.
Jak widzicie stawiam na rozrywkę, miłość, lekkość i jedzenie (nie licząc w tym wszystkim pozycji pierwszej, ale... słowo na K. się rzekło). Tak się składa, że najwięcej (szeroko rozumianej) rozrywki dostarcza mi... moje życie. Jutro, dla przykładu, mój budzik wesoło zadzwoni o 6.00. Następnie do godziny 15.00 możliwości znudzenia nie dopuszczą moi uczniowie. Ech. Tak. Może lepiej powiedzieć sobie prosto w twarz- koniec urlopu!
I wziąć to wszystko z lekkim przymrużeniem oka.

Wtedy pozostaje zająć się miłością i jedzeniem.
W sumie fajny serial, to moje życie. Chyba obecnie mój ulubiony!

Tymczasem jako Pani Nauczycielka poproszę do odpowiedzi kolejnych wielbicieli "Kla...", seriali!
- Łukasza z bloga Invest in Love
- Devinette
- Magdę z bloga Co w trawie skrzypi
- Inkę z bloga To spice
- autorkę bloga Jagodowy świat

Mnie w tą sympatyczną zabawę wkopały Margo z bloga Pierwszy milion nocy oraz Wiewióra z bloga kulinarnego Dzieje kuchennej Wiewióry, za co im jestem niezmiernie wdzięczna. Okazuje się bowiem, że nie tylko oglądanie seriali bawi, ale też pisanie o nich.

Po ostatnich dwóch tygodniach stwierdzam nawet, że moje życie ma szansę na miano opery mydlanej. Albo raczej czekoladowej. Ale o tym w kolejnym odcinku.

P.S. Byłabym zapomniała o Leszku i "Daleko od szosy" - wyborna klasyka!

Dziwny ten świat jest

2012-01-25T13:10:00.000-08:00

Może Was zdziwię, ale nie będę się dziś wypowiadać w sprawie ACTA. Pomimo tego, że w blogosferze czuję się już jak ryba w wodzie, sam internet nadal pozostaje dla mnie niezgłębionym oceanem różnych różności. Ech...

To może lepiej dla dobra tej planety będzie jeśli zajmę się tym, na czym się znam.
Do pewnego czasu sądziłam, że znam się na facetach i kulinariach. Śmiały był to sąd, by nie powiedzieć od razu brawurowy. Wkażdym bądź razie moja Starsza Siostra, postanowiła mnie sprowadzić na ziemię. Może Starsze Siostry tak już mają. Ale czy mają prawo do oceny związków ich Młodszych Sióstr? Nawet jeśli – o zgrozo – odpowiedź brzmi „tak”, to mi z tytułu Młodszej Siostry przysługuje prawo wkurzania się na te ich oceny.

Z resztą, kto z Was by się nie wkurzył?

Czwartkowy wieczór.
W związku z tym, że mam ferie, nie pracuję w szkole, a pracuję nad moim związkiem z moim Magikiem. Innymi słowy randkujemy często gęsto. W przerwach śpię, robię zupy oraz oglądam reklamy w TV (zdaje się, że są ciekawsze, niż powtórki powtórek starych seriali...). A byłabym zapomniała – siedzę też na Facebooku. I właśnie w takim błogim momencie Starsza Siostra wkorczyła do mojego pokoju, a zarazem do akcji.

- To dziwne – zawyrokowała, stając nade mną, jak babcia nad wnuczkiem, który przedwcześnie wyjadł cały krem do toru.
Czyżbym coś przeskrobałam? Ok. Kulę ogon. Ale co?! Starsza Siostra musiała zauważyć moją konsternację, bo ciągnęła dalej zdecydowanym tonem:
- To dziwne, że nie dostajesz od niego żadnych smsów.
Ach... A więc to nie ja coś przeskrobałam, tylko mój facet. Uff... Ale zaraz, zaraz... Że niby od razu dziwne? Kiedy tylko na mojej twarzy konsternacja ustąpiła miejsca frustracji Siostra oświeciła mnie, że w normalnych związkach jest tak, że wymiana smsów następuje średnio dwa do trzech razy dziennie. To ma świadczyć o zaangażowaniu i wierności partnera. Tymczasem mój Magik nie pisze do mnie prawie w ogóle. I byłabym nie zwróciła na to najmniejszej uwagi, gdyby nie Starsza Siostra.
Zasiała we mnie pewne wątpliwości... Nie pozostawało mi nic innego jak zrobić ciasto czekoladowe.
Może myliłam się co do tego, że jestem specjalistką od facetów, ale w czekoladowych wypiekach nie mam sobie równych.
- Dziwne.
Tym razem Mama.
- Będzie pyszne! – zaoponowałam, stając w obronie tworzonego przeze mnie ciasta czekoladowego.
- Ale bez mąki? Takie ciasta nie istnieją. Zobaczysz ono nie wyrośnie...
Hm. Wygląda na to, że i na kulinariach znam się tyle, co na rozmnażaniu przez pączkowanie.

Dziwnym trafem jednak ciasto wyrosło.

I wszystkim smakowało. Najbardziej zaś mojemu Magikowi. I jego Mamie. Tak, tak – mój Magik nie omieszkał poczęstować moim wypiekiem członków swojej familii. Hm. Być może zwyczajnie się nie znam, ale jak na moje nieprofesjonalne oko taki gest bardziej świadczy o jego zaangażowaniu, niż ściągnięty z internetu tekst smsa.
Nie mnie to jednak oceniać. Być może jest po prostu tak, że wszystko co dla nas nowe i nietypowe jest dziwne? Powiem więcej – groźne jak wilk z lasu.

Być może, skoro istnieją wypieki pieczone bez mąki, istnieją też normalne związki bez ciągłego smsowania? W końcu w kuchni, tak jak w życiu. Niektóre przepisy są dziwne, ale ciasta wychodzą całkiem pyszne. Co zaś dopiero jeśli chodzi o przepis na miłość... Każdy jest dziwny, bo zupełnie inny. Wyjątkowy.

Rozumiecie teraz, że nie czuję niesmaku, ani nie gotuje mi się w żyłąch krew, gdy czytam w Waszych komentarzach, że nie lubicie tego Magika. Jak macie go lubić skoro go nie znacie?

Mój brat też nie lubi Magika. Ale to już z tytułu bycia Bratem. Ach, to rodzeństwo. Dziwne jakieś takie. Jak je nie kochać?! Hihi.

Pomocna rączka

2012-01-20T08:05:00.000-08:00

Przyznajmy to szczerze sami przed sobą -

MacGyverami nie jesteśmy i prędzej czy później

każdy z nas potrzebuje

pomocnej dłoni.

Znacie to?

Ręce całe obklejone zbyt lepkim ciastem drożdżowym, a tu trzeba mąki dosypać.

Albo - złamana ręka, a tu trzeba autograf złożyć (hahaha).

Czy jednak nie bardziej potrzebujemy tej dłoni, gdy złamana jest nie któraś z kończyn, a... serce?

Och, ileż to razy razy moja dłoń przy tak przykrej okazji osładzała komuś żywot podając kolejną chusteczkę higieniczną. I zapewniam Was, że nie były to tylko kobiety...

Na szczęście, do złamanego serca daleko mi jak do bycia wąsatym kominiarzem. Choć przyznam, że przyłapałam się ostatnio na tym, że i ja wypatrywałam wyciągniętej ku mnie pomocnej dłoni... I to nie dlatego, że bolała mnie już ręka od kreślenia czerwonym długopisem po uczniowskich wypocinach.

Był piątek, a w powietrzu czuć było, że lada moment spadnie pierwszy tej zimy śnieg. Miałam okienko, więc jak każdy normalny nauczyciel sprawdzałam zaległe kartkówki. Nagle zaprzestałam. Przecież ja nie jestem normalną nauczycielką. Są ważniejsze sprawy, niż praca.

Serce, właśnie.

Nawet jeśli się akuratnie nie łamie, to i tak pracuje non stop. Pomijając względy fizjologiczne, które jedynie potwierdzają moje bajdurzenie, trzeba mi powiedzieć, że nawet jeśli ono już jest przez kogoś wyjątkowego zajęte i tak jest zajęte rozstrzyganiem, dywagowaniem, roztrząsaniem i innymi bzdurami.

Wszystko zaś przez Pana Złota Rączka... Pamiętacie go jeszcze? Jakieś pół roku temu próbował mi zawrócić w głowie zabierając mnie na romantyczną przejażdżkę motorem i naprawiając zepsute gniazdko w pokoju. Otóż, ubzdurało mu się ostatnio, że jeśli zacznie wypisywać do mnie codziennie sms rano, po południu i wieczorem, wpadnę nie tylko w jego dłonie, ale i całe ramiona. Śmiechu warte.
Najśmieszniejsze zaś w tym wszystkim jest to, że ja...

...
Tamtego wieczoru ja jechałam do Krakowa. I to Pan Złota Rączka obiecywał przyjechać, by zabrać mnie na lody, nie mój magiczny mężczyzna. Naszły mnie paskudne w smaku wątpliwości. W tym wypadku ja potrzebowałam pomocnej dłoni, by wiedzieć co z Panem Złota Rączka... Czyżby jemu zależało na mnie bardziej, niż mojemu magicznemu mężczyźnie?!

Och, gdzie ta dłoń?!

Zamiast dłoni, w moje ręce wpadło co innego. Książka. "Pokłosie czekoladowej wojny" - brzmiał tytuł. Nie dlatego ją wzięłam, a dlatego, że kosztowała 1,50. A może jeszcze z innego powodu?
Dziwnym, zaiste bardzo dziwnym trafem jeden z głównych bohaterów był domorosłym magikiem. Jeszcze dziwniejszym trafem drugi nosił ten sam pseudonim, co mój magiczny facet. A trzeci... Tego zbyt wiele jak na jedną Aurorę!

Czyżby los podawał mi pomocną dłoń w roztrząsaniu sercowego dylematu?
Może.
A co z Panem Złota Rączka i jego propozycjami? Mimo wszystko srogą niesprawiedliwością byłoby pominięcie jego wkładu. Przecież nie kto inny jak właśnie Pan Złota Rączka udzielił mi w tym wypadku swej pomocnej rącz... dłoni. Dobrze, że się pojawił. Nie wiem dlaczego tak jest, ale bez cienia wątpienia tak jest, że dopiero ktoś z boku pokazuje nam wartość tego, co tuż przy nas.
Albo w nas. Bo wybory są w nas. Nie w szklanej kuli, nie w książkach za 1,50zł, nie w dobrych radach Cioci Marceliny. Nikt inny bowiem nie może decydować za mnie komu robię trochę miejsca w łóżku, sercu i życiu.

Dokładnie w momencie, gdy podjęcłam decyzję więcej nie odpisywać na smsy Pana Złota Rączka, zadzwonił do mnie mój Magik. Magia?

Po takiej dawce rozstrzygania idę coś zjeść, bo jeszcze coś mi się pokręci i zacznę uważać, że pozjadałam wszystkie rozumy. A czekolada lepsza.

Oddałam głos

2012-01-18T02:09:00.000-08:00

Być może dla niektórych to, co wyprawiam na moim blogu to swego rodzaju zawoalowany striptiz. Nie mniej jednak dziś postanowiłam posunąć się nieco dalej i - pomimo niskiej temperatury na dworze - odsłonić rąbek tej woalki. Innymi słowy, będzie można usłyszeć mój głos.

Można, nie trzeba. Trzeba, tylko jeśli ktoś zbyt mocno lubi:
1) Striptiz
2) Czekoladę
3) Audycje radiowe w środy o godzinie 19.00

W tym wypadku należy tu dziś KLIKNĄĆ.

Uprzednio przygotowawszy kubek gorącej czekolady, zasiąść wygodnie i słuchać :))

Ja oddałam swój głos do radia, a Was proszę o oddawanie głosów na Bloga Czekolady w Konkursie na Blog Roku - sms o treści A00541 na nr 7122, głosowanie trwa tylko do jutra!)

uWAGA !!!

2012-01-15T03:41:00.000-08:00

Czy godzina 23.00 to odpowiednia pora na jedzenie czekolady? Nie?! Że niby o tej godzinie nie powinno się jeść w ogóle?! Rety!

A może by tak od razu zaprzestać jedzenia w ogóle?

Doprawdy nie zdziwiło by mnie, gdyby wkrótce taka opcja znalazłaby się na szczycie listy noworocznych postanowień. Przesadzam? To może ktoś raczył oszacować ile na 100 kobiet chciałoby zrzucić - co najmniej - pięć kilo. Dwie? Trzy kobiety? Nie, jakieś 90... Jeśli nie wszystkie 100. Zastanawiające jest tylko pytanie:

dlaczego ?!?!

Och, naiwna ja... Przecież odpowiedź jest prosta, oczywista i puszysta - te kobiety są za grube.

Z resztą nie tylko te kobiety ze statystyk... Niemal wszystkie moje znajome, z Starszą Siostrą na czele, są otyłe. I nie dziwiłaby mnie ich chęć do pozbycia się nadwagi, gdyby tylko... ona istniała. Tymczasem wokół mnie ani grama tłuszczu, tylko same laski szczupłe, chude albo zwykłe patyki, przy których Merylin Monroe mogła by uchodzić za foczkę, a Nigella Lawson za wieloryba.

Dlaczego problem wagi nabrał w czasach współczesnych aż takiej wagi? Skąd pomysł na to, że obwód w pasie, biodrach tudzież pośladkach świadczy o wartości kobiety, ba! - o jej szczęściu w ogóle?!
Nie wiem... Nie chcę obarczać ani Anji Rubik, ani rodziców moich uczennic, które na basenie, wciągając brzuch podbiegają do mnie zadowolone wołając: "Psze pani, psze pani, jestem anorektyczką!". Niech mnie piorun strzeli, jeśli ja w ich wieku w ogóle wiedziałam, co to takiego te kalorie.

Kalorie są dobre. I jedzenie jest dobre. Tyle wiem. I wiem także, że nie jestem żadnym autorytetem w tej dziedzinie. Nie mam powalających argumentów, by przekonywać innych do tego, co myślę. To, co mogę przytoczyć, to banalna anegdotka o tym, jak zapytałam mojego faceta o to, którą z części mojego ciała lubi najbardziej, a on odpowiedział... "paznokcie". Śmiejecie się? To przestańcie, bo jest jeszcze ważna puenta! Otóż, nie muszę pytać, by wiedzieć, że jego ulubioną częścią mojego ciała jest mój wcale nie płaski brzuch. Brzusio, żeby być w zgodzie z prawdą. To on najczęściej pada ofiarą pewnych magicznych dłoni. I zębów. I ust też.
Pozostałe miejsca podium zajmują dwie inne partie ciała, składające się głównie z tłuszczu. Błogosławiony tłuszcz! Że niby tylko tak piszę? Że niby pustosłowie?

Godzina 23.00 to moja ulubiona pora na robienie czekoladowych łakoci! Owszem, na stygnięcie pralinek trzeba poczekać do jutra. Ale wylizywać garnek moża, a nawet trzeba na gorąco!

Receptura na aksamitne praliny czekoladowe

Potrzeba niewiele, bo:
1) tabliczka gorzkiej czekolady
2) tabliczka mlecznej czekolady
3) dobre chęci
3) garść suszonej żurawiny
4) garść grubo siekanych migdałów
5) miłość do czekolady
6) opakowaie śmietany kremówki 30%

Na początku należy powstrzymać się od zjedzenia czekolady, a zamiast tego rozpuścić ją w zagotowanej uprzednio kremówce. Wymieszać. Dodać migdaly i żurawinę, przelać ostrożnie do foremek. Ja użyłam silikonowych foremek zakupionch w promocyjnej cenie w przezabawnym sklepie Flo.

Wylizywałam palcem, żeby nie skrzywdzić języka. Ten ostatni może się jeszcze do czegoś przydać.

Jeśli nadal Was nie skusiłam i nadal nie przekonałam do zajadania się czekoladą to... trudno? Nie, jest jeszcze coś, co może nawrócić niejednego czekoladofoba! Otóż, nawet jeśli ktoś boi się boczków po takim nocnym łakomstwie, to przypominam, że czekolada jak nic innego pomaga się pozbyć owych boczków. I to właśnie w nocy. Taka dziwna już natura afrodyzjaków.
Nie mam im za złe.

Za złe miałabym sobie, gdybym od jedzenia, podjadania, smakowania, gusotwania oraz rozkoszowania się zdecydowałabym, że pora się odchudzać. Coś bym straciła... I nie byłyby to zbędne kilogramy. Brzuszek traci się nie koniecznie robiąc brzuszki, a zaprzestając mieć mu za złe, że on w ogóle jest.
A już na pewno nic - poza wiecznymi pretensjami do świata, genów, Stwórcy oraz uśpionego metabolizmu - bym nie zyskała.
O ile bowiem mogłabym się odchudzić do rozmiaru Anji Rubik, o tyle nijak nie zmienię tego, że zawsze będę mierzyć w całości tyle, co same nogi Anji.

To mnie cieszy. Różnorodność. Nic tak nie raduje bowiem jak bombonierka z czekoladkami o różnych kształtach. Czy nie uderza Was, że tak jest i z ludźmi?
Podobnie też jak z czekoladkami, tak i u ludzi uWAGĘ zwracać nie na ich wagę, lecz nadzienie.

Smacznego dnia!

Proszę, dziękuję i nie przepraszam

2012-01-12T09:15:00.000-08:00

Kochane Czekoladożerczynie, zacni Czekoladożercy, jako że mam (prawie) wszystkie klepki na swoim miejscu, zdaję sobie sprawę, że żyjemy w czasach kryzysu i jak już wydawać kasę na smsy to smsy jakiejś konkretnej treści - "kocham cię", "rzuć-my wszystko i chodź-my się całować", "jesteś świnia i tyle!"... ale... są takie dni, jak dzień, w którym przychodzi nam słać sms o treści niebywałej, niezrozumiałej i co najmniej dziwacznej.

Na przykład, sms o treści: A00541 na nr 7122

Nie mniej jednak proszę o ich pisanie i wysyłanie, bo ten dzień to dzień głosowania na Blog Roku 2011.

Nie wiem, czy lubicie mój blog tak bardzo jak lubicie czekoladę, ale powiem krótko: zwyczajnie (a i cholernie!) mi na tym zależy :-)

Dziękuję z głębi mego czekoladowego serca!

Noworocznie postanowiłam: rzucam!

2012-01-09T10:01:00.000-08:00

Może to nie pierwszy dzień Nowego Roku, ale zawsze pierwszy dzień tygodnia. Poza tym, lepiej późno, niż wcale. Postanowienia Noworoczne.

Nie czarujmy się, zawsze jest coś do rzucenia... kilka kilogramów, palenie. Albo... ktoś do rzucenia.

Nie mam najmniejszego pojęcia jakie są Wasze doświadczenia z magikami, ale moje są takie, że

- po kilku gł bszych namysłach - postanowiłam go rzucić...

Co z tego, że wyjdę na wredną. Jeśli jestem wredna, to nic tego nie zmieni, a już tym bardziej nie zmieni tego, jeśli nie obwieszczę tego na blogu. Nie zmienię też kształtu mojego nosa. Jeśli się postarać to może coś by wyszło z miany ilości cellulitu na moich udach. To, co naprawdę mogę zmienić, to faceta. Tak więc obwieszczam, że moim noworocznym postanowieniem no 1. jest zaprzestanie obracania się w towarzystwie wszelakich:

magików,

iluzjonistów,

czarodziejów,

kuglarzy

prestidigitatorów

oraz

innych Gandalfów.

Nie interesuje mnie spotykanie się z Panem Magikiem, który nie jest pewny tego, czy chciałby ze mną spędzić Sylwestra. Ale zdecydowanie chcę spotykać się z Panem Magikiem, który przyjeżdża w Nowy Rok do mnie z butelką wina (bo wolę wino, niż szampana!) i deklaruje, że zna sposób by naprawić poprzedni wieczór. Nie obchodzi mnie czy użyje magicznej różdżki, mam nadzieję jednak, że ten jego przyjazd oznacza, że ja go obchodzę. Chciałam tego.

Stąd właśnie postanowienie, że innych magików już nie chcę. Bo zdecydowałam się na tego jednego. Chcę go.

Coraz bardziej go chcę. Już nie jako Pana Magika, ale jako... jako kogoś na kim mi zależy. Kto mnie interesuje bardziej, niż puszka zupy pomidorowej. I to mnie c h o l e r n i e cieszy.

Czy za rok tak nadal będzie? Hmm... Co jak co, ale związki damsko męskie to chyba jedyna sfera życia nie podlegająca naszej zupełnej kontroli. Bo uczucia nie można nakazać. Ani zakazać. Skoro nic nie mogę w tej kwestii postanowić, a jestem wredna, to mogę w tej kwestii wszystkiego sobie życzyć. Może nie wszystkiego najlepszego, ale tego, że będziemy po prostu razem... No i tego, że Pan Magik w przyszłym roku pocałuje mnie namiętnie o 24.00 w Sylwestra.

Wróćmy jednak do tu i teraz. I postanowień. Miało być bowiem o postanowieniach, a wyszło jak zawsze...

Postanawiam:

1) Nie zrzucić ani jednego kilograma tłuszczu

2) Jeść jeszcze więcej czekolady
3) Obejrzeć wszystkie sezony "Gotowych na wszystko"
4) Rzucić. Nie wiem co, ale podobno wypada coś rok rocznie rzucić.

Wyczerpały mi się pomysły. Poza tym, wyszło na to, że jestem nudna i typowa. Postanawiam zatem kończyć tą pisaninę. Tylko do kolejnego razu!

Koniec i początek

2012-01-04T11:55:00.000-08:00

Szampan, truskawki, dziki taniec, namiętny pocałunek z fajerwerkami w tle.

Mój Sylwester.

Albo raczej jedynie iluzja...

Było inaczej.
.jezcani ołyB

Bo Pan Magik dał ciała. Albo właśnie raczej mi nie dał swojego ciała, swoich ust...

Pan Magik nie miał planów/ochoty na wspólnego Sylwestra.

Czyżby to co było do tej pory między nami miało okazać się jedynie iluzją?

A co w ogóle było między nami?

Namiętność!

Namiętność ma to do siebie, że wybucha jak Sylwestrowy szampan. Ale też jak sylwestrowy szampana kiedyś się kończy (i to - zgrozo - szybko!)... Czy to miałby być koniec między mną i Panem Magikiem? Jeśli tak - pomyślałam - to wspaniale ktoś (kto? przyznać się!) to zaplanował, bo właśnie kończył się rok...

W przeciwieństwie do namiętności, jest coś co łączy ludzi na znacznie dłużej. To coś nazywa się przyjaźń i dzięki temu czemuś nie skończyłam samotnie na końcu roku... Nim opowiem jak ostatecznie skończyłam, pozwólcie, że przeniosę się do początku tej historii...

Hmm... Trudno jest ustalić czy pierwsze było jajko czy kura, jeszcze trudniej jednak ustalić czy pierwsze były lody wyjadane przeze mnie prosto z opakowania, czy łzy, czy też piwo imbirowe... Może wszystko naraz? W każdym razie wiadomo, że była to reakcja na rozmowę z Panem Magikiem, który miał swoje nie dość dobrze sprecyzowane plany na ten wieczór... Zwróciliście uwagę na słowo swoje w powyższym zdaniu? Otóż to... nie wziął mnie pod uwagę.

Wziąwszy jednak pod uwagę moją wrodzoną pasję do cieszenia się życiem, położyłam na zapuchnięte oczy make up i wsiadłam w pociąg.

Kochani przyjaciele.
Jak nikt inny potrafią zapewnić pocieszenie, solidnego kaca oraz zdrowy ból nóg...
Nie będę wymieniać dalszych pozytywów posiadania przyjaciół, bo było by zbyt słodko, tymczasem chciałam się skupić na skutkach picia gorzkiej żołądkowej i wymienić kilka pozytywów posiadania... kaca.
Kilka kieliszków w te i we wte i film może się skoń... urwać, a tym samym impreza skończyć. Urwanie filmu znaczy też początek czegoś pożytecznego - człowiek kończy myśleć i namyślać.
Co ma być to będzie. Po urwaniu filmu w Sylwestrową Noc, będzie Nowy Rok. I ból głowy. Kac, ściślej ujmując.

Jeśli chodzi o plusy kaca, to po długim namyśle, przychodzi mi do głowy tylko jeden: człowiek ma apetyt na zdrowe jedzenie, takie jak kefir, sok pomidorowy tudzież domowy rosołek.

Tak... czasami, a może i często koniec czegoś znaczy też początek.
Czy koniec roku oznaczał koniec znajomości z Panem Magikiem? A może tylko koniec pewnego etapu naszej znajomości i początek czegoś głębszego?

Póki co, kończę pisanie tego wpisu.

A baj de łej, film mi się nie urwał...

zMianY

2011-12-31T07:00:00.000-08:00

Dla mnie szklanka zawsze jest do połowy pełna, nie pusta.

Jedni mówią o takich jak ja "naiwniacy", ja sama siebie określam jako optymistka. Dlatego nie z lekkim, lecz bezczelnie szerokim uśmiechem patrzę na przesuwające się wskazówki zegara, które przybliżają mnie do zupełnie Nowego Roku.

Co z tego, że ma być koniec świata?! Ja mam nadal marzenia, które czekają na spełnienie! Co prawda mam ich nieco mniej, niż planowałam, ale niespodziewanie niektóre spełniły się dosłownie na chwilę przed zakończeniem Roku Starego. Cóż, zdarza się i nie mam o to dzikich pretensji.
Na pewne rzeczy można być nieprzygotowanym, ale zawsze należy być gotowym. Znaczy to zaś opanowanie sztuki przyjmowania ze spokojem wszystkiego, co życie przynosi, choćby to była i zbyt potężna jak na nasze barki góra pieniędzy. Życie przynosi rozmaite różności, które smakują lepiej lub gorzej lub też nie smakują w ogóle. Przynosi też i ludzi. Człowieka. Faceta. I to za ich sprawą dzieją się największe zMianY.

Bo wtedy trzeba nieco siebie zmienić.
Na nowo się stać.

Nowe smaki...
Nic tak nie smakuje jak coś jedzone po raz pierwszy.
A przecież już jutro, 1 stycznia 2012 choćby to było jajko ugotowane na miękko z kromką chleba posmarowaną masłem (cienko, bo kryzys idzie...), to będzie to wyjątkowe śniadanie, bo jedzone poraz pierwszy w tym roku. I takiego spojrzenia, takiego zachwytu nad tym, co zwyczajne Wam życzę. Ten rok będzie lepszy, jeśli tylko będziemy jeść odpowiednie ilości mlecznej czekolady. A tak pompatycznie i serio, to będzie lepszy, jeśli spojrzymy na życie i jego przypadki nieco łaskawszym okiem, niż to czyniliśmy dotychczas.

Przyjdzie czas, żeby to zweryfikować. Teraz zaś nadeszła pora na ... postanowienia noworoczne? W tym roku postanowiłam je uczynić nieco później. Teraz nadeszła pora na życzenia noworoczne: niniejszym pragnę życzyć Wam, drogie Czytelniczki, zacni Czytelnicy wszystkiego n o w e g o oraz wielu problemów, przeciwności losu, przemoczonych butów, może nie uciekających panów młodych, ale autobusów, zrzędliwych pań w okienkach i gryzącego psa oraz wszystkiego innego, co czyni nasze życie (a bynajmniej ten blog) naprawdę ciekawym !

P.S. Nadal nie mam planów na dzisiejszy wieczór...

Zgodnie z tradycją

2011-12-28T11:32:00.000-08:00

Święta, święta i... jest dwa kilo do przodu.

Zgodnie z tradycją przejadłam się.

Ale co robić, kiedy na wigilijnym stole tyle pyszności?! Zgodnie z tradycją zagościły u nas nietradycyjne dania, takie jak kasza manna oraz zupa z głów karpia z grzankami. Był i sam karp, żeby nie było, że jesteśmy aż tak zdziwaczałą rodziną.

Co do tradycyjnych elementów świąt Bożego Narodzenia, było i rodzinne śpiewanie (?) kolęd, był i "Kevin sam w Nowym Yorku". Owszem, zaraz po nim jedna z stacji nadawała moje ukochane "To właśnie miłość" - ale kto by chciał Święta spędzać przed telewizorem (z danych wynika, że jakieś 5,98 mln ludzi)? Tym bardzie, że "To właśnie miłość" mam akuratnie w moim własnym życiu. Tak... za sprawą niejakiego Pana Magika naprawdę poczułam tą słynną magię świąt, którą nie da się wyczarować, an i wytworzyć, choćby i Pepsi lała się hektolitrami.

Również za przyczyną tego samego osobnika tegoroczne święta nie tylko okazały się magiczne, ale i nietradycyjne... A może zamiast obwiniać same święta, powiem lepiej, że to ja zachowałam się... nie zwyczajnie. Otóż, pojawiłam się na imprezie rodzinnej z osobą towarzyszącą! Niby nic, a jednak skrycie czekałam na blask fleszy paparazzich.

No bo jak to tak - ja?! Z osobą towarzyszącą?!

Raczej to nie właśnie miłość, a ...kurczę, niech mi krzak mięty pieprzowej wyrośnie, jeśli dowiem się czy to we mnie coś uległo awarii czy to sam Pan Magik jest tak wyjątkowy, że zaczynam zachowywać się zupełnie nie zgodnie z moją własną tradycją...

Z resztą on nie lepszy i również odbiega od tradycji i tego, co ja zwykłam uznawać za normę u facetów. Jest... inny. Niż pozostali...
( o których miałam wątpliwą przyjemność tutaj pisywać...).
Przy całym moim fanatycznym upodobaniu do tradycji, podoba mi się ta jego nie-tradycjonalność.

Och...

Zgodnie z nowo narodzoną tradycją, zamieniam się w karpia i... milczę. Nie żeby nie zapeszyć. Po prostu idę coś zjeść. Zgodnie z tradycją, jem o tej porze porcję lodów czekoladowych.

Karp w galarecie

2011-12-23T12:46:00.000-08:00

Mogłabym napisać wierszyk o reniferach albo ułożyć ckliwe życzenia uwieńczone tuzinem czekoladowych buziaków ode mnie. Albo słodkim głosem Mariah Carey wyśpiewać "All I want for Christmas..."

Nie uczynię żadnej z tych rzeczy, zwłaszcza zaś tej ostatniej.

Pomijając moje zdolności muzyczne, a raczej ich brak, nie chodzi o to, że zamieniam się w zimną rybę. Przeciwnie - kocham Święta. W Świętach kocham zwłaszcza karpia w galarecie.

I chcę z niego brać przykład.
Dlatego też postanawiam... milczeć w te Święta.

W końcu ta noc ma być c i c h a.
Bo dzieje się cud! Rodzi się ... miłość. Przynajmniej w tym roku, w moim życiu... To będą naprawdę magiczne Święta. Tego sobie życzę.

A Wam... raz
                 dwa
                 trzy
                 cztery
                 pięć
                aaaa....

TUZIN CZEKOLADOWYCH BUZIAKÓW

A Pan Magik... ach, reszta jest milczeniem! Swoją drogą, czy ktoś prócz mojej rodziny serwuje na Wieczerzy Wigilijnej kaszę manną na słodko? A z resztą... Ciii! Przecież miałam milczeć.

Wesołych czekoladowych Świąt !!!

Pradawane emocje

2011-12-17T12:54:00.000-08:00

W czasach wzmożonego robienia, wykrajania i zjadania pierniczków pytanie:

"co ma piernik do wiatraka" byłoby nonsensem... Wszyscy bowiem dobrze wiemy, że pradawne młyny, gdzie wyrabiano mąkę do wypieków, posiadały wiatraki. A z czego, jak nie z mąki przemielonej przez taki wiatrak piecze się pierniki?

Lepiej zapytać, co ma pies do Pana Magika, a i tych dwoje do choinki bożonarodzeniowej.

Otóż, czekanie.

Że niby plotę? Poczekajcie sekundkę i nadstawcie uszy do słuchania albo jeszcze lepiej, oczy do czytania, wszystko Wam wyjaśnię.

Zacznijmy od psa. Pies, prócz tego, że szczeka, macha też ogonem. Zgodnie z tym, co zauważył niejaki Ks. Jan Twardowski w pewnym wierszu, pies wyjątkowo ochoczo macha ogonem, gdy uwiązany pod sklepem, czeka na swego pana. Z całą miłością do twórczości tegoż Księdza, ale zdaje się, że podczas pisania tego wiersza, nie wziął on pod uwagę pewnej ewentualności. Ewentualność ta to przed-świąteczne wariactwo. Polega ono głównie na tym, że prócz czerwononosych reniferów, w sklepach roi się od kilometrowych sznurów, nie z świecidełkami, a żywymi ludzkimi istotami.

Kooooooooooleeeeeeeeeejkiiiiiiiiii.

Biedna psina zamachałaby się tym ogonem na śmierć, nim pan wyszedłby z bożonarodzeniową szynką z mięsnego.

Nie tylko w mięsnym, ale i w Tesco, i na poczcie. Wszędzie trzeba czekać w kolejce.
A już najbardziej, gdy się podróżuje Koleją Polską, zwaną dalej PKP, dalej zwaną - przeze mnie - niesmacznym psikusem.
O ile bowiem czekanie w kolejce w sklepie ma miłe aspekty (jak, na przykład słuchanie "Last Christmas") i posiada aspekty edukacyjne (jak, na przykład, uczenie się cierpliwości!), o tyle czekanie na Kolej Polską przyprawia raczej o dreszcze. I nie tylko o przeciągi tu chodzi. Gdy przybiegam na stację w godzinach szczytu i do pociągu mam zaledwie trzy minuty (nagła zmiana rozkładu jazdy!), a otwarta jest jedynie jedna kasa, w mojej krwi więcej jest adrenaliny, niż lampek na domu rodziny Griswold. Dzięki tej dawce adrenaliny udaje mi się pokonać bariery czasoprzestrzeni i wsiadam do pociągu dosłownie w ostatniej sekundzie. Uff...
To, że wygrywam jedną bitwę, nie świadczy, że wygrałam całą wojnę z PKP... Dwie stacje dalej pociąg się zatrzymuje...

Znów to samo... Czekanie...

... ... ...

Gdy pociąg staje i nikt nie raczy wyjaśnić dlaczego i kiedy raczy ruszyć człowieka zalewają... pradawne emocje. Dzikie. Nieokiełznane. Złowrogie.
I nawet gdyby w przedziale rozbrzmiał rozkoszny głos Chrisa Rea w piosence "Driving home for Christmas" nie umniejszyłoby to mojej srogiej irytacji. W rzeczy samej, nie jadę home for Christmas, lecz jestem umówiona na randkę. Z Panem Magikiem. Tak, tak, tak... Mimo, że pociąg stoi, mój pociąg do osoby Pana Magika nabiera prędkości. I jego też.

Hmm... Ale czy tylko o pociąg chodzi?
Co kieruje Panem Magikiem? Pradawna chuć? Czy coś więcej?

A może to paskudne czekanie ma jakiś sens?
Co jak co, ale pociąg to dobre miejsce na tego typu rozważania, a nie łóżko, gdzie miast zdrowego rozsądku rządzą pradawne emocje z pociągiem (fizyczny, cielesny, och... przecież wiecie, o co chodzi!) na czele!

Delikatne mrowienie od nasady stóp po czubek nosa, drżenie całego ciała i lekkie jego napięcie w oczekiwaniu na ten moment, na wybuch euforii. Oj, tak - czekanie ma sens i... bywa przyjemne.
Do Wigilii już tylko tydzień, a we mnie już buzują te wszystkie pradawne emocje.

Jeszcze ostatnio tak psioczyłam na ślimacze tempo podejmowania decyzji damsko-męskich, tymczasem... jak kocha to poczeka? Powiem inaczej! Po swojemu!
Jeśli i mną, i Panem Magikiem targają (póki co) pradawne emocje to dobrze. Bo to, co pradawne jest prawdziwe. A jeśli prawdziwe to ma szansę przetrwać. I stać się Czymś Więcej. Ale z tym Czymś Więcej, jak z Wigilią. Obojętnie czy czekać będę z cierpliwością, czy też bez przerwy się wiercąc, nadejdzie na pewno.

P.S. Czy to przypadek, że właśnie dziś moja wspólniczka zastrajkowała i musicie CZEKAĆ na grafikę do posta aż do jutra?

Pierniczenia nadzedł czas

2011-12-14T02:34:00.000-08:00

Machnę ręką na te stosy zalegających papierzysk na moim biurku. Przymrużę oko na spoczywającą obok tych papierzysk pustą puszkę po piwie imbirowym. Mówi się trudno i żyje się dalej (w błogim oczekiwaniu na sobotę jako dzień porządków). Przełknę też fakt, że w okolicach połowy grudnia nie mam kupionego ani jednego prezentu pod choinkę...

Jednego jednak znieść nie mogę! Faktu, że od pamiętnego 6 grudnia na Blogu Czekolady nie pojawił się żaden konkretny wpis. A to jakieś relacje, a to jakieś zapowiedzi, a to jakieś candy... Tymczasem wystarczy jeden Pan Magik, który opiernicza się z odpisywaniem na smsy oraz śnieg, który w tym roku wyjątkowo efektywnie opiernicza się z spadaniem z nieba. Ja się opierniczać nie będę!

Zrobię za to pierniczki. Chcę... Chciałaby... Chciała... Tylko kiedy?

Skoro puszka po piwie imbirowym spoczywa na moim biurku już trzeci dzień, to może oznaczać tylko jedno.

Urwanie dupy.

Za przeproszeniem.
Doprawdy, napisałabym urwanie głowy, ale nijak pasuje mi to do tego, co ostatnio dzieje się w moim życiu. A dzieje się tak, że wychodzę z domu o 7.15 i wracam po 22.

Szkoda mojego klikania na pisanie wszystkiego czym się ostatnio zajmuję. Grunt, że zawodowo się nie opierniczam. Ba! Pierniczę nawet w pracy. Temat lekcji dzisiejszej?

Jako dobra Pani Nauczycielka pomyślałam sobie, że czasem warto się nieco poopierniczać na lekcjach i pewnego dnia, zamiast podręczników, kazałam przynieść dzieciaczkom foremki do ciastek. Sama przytargałam wielki kawal ciasta piernikowego. Wałek. No i dziennik lekcyjny, wpisując w rubryczce z tematem jakiś bzdurny uczony wpis...
Tymczasem już kilka minut po włożeniu pierniczków do piekarnika przybiegła pani Woźna. Za nią inna nauczycielka. I w końcu sama dyrekcja. Nagana za opierniczanie się w pracy? Nic z tych rzeczy, jedna poprosiła o przepis, a wszystkie pozostałe o jednego pierniczka do degustacji.

Ach... w rzeczy samej, to nie muzyka, a kulinaria łagodzą obyczaje... I czy jest coś piękniejszego, niż piernikowy zapach roznoszący się po domu/murach szkoły?

Owszem, jest.

To zapach smakowitego dania robionego przez faceta dla kobiety.
Tak, tak, tak... Pan Magik, podobnie jak ja, nie opiernicza się ostatnio. Gdyby się w tych kwestiach zaczął opierniczać, powiedziałbym mu dokładnie to samo, co śniegowi - SPADAJ!
A ja nie chcę, żeby spadał (Pan Magik, nie śnieg), bo dobrze gotuje. Kurczak z curry, ananasem i brokułami. Pyszne. I nie mówię tak tylko dlatego, że byłam głodna, a Pan Magik wyglądał bardzo seksownie.
Głodna jestem coraz bardziej. Pana Magika.

Wystarczy jednak tego lukru... To, co między mną a Panem Magikiem to nie pierniczek.

Wiem, że Święta już tuż tuż i sezon piernikowy w pełni, ale ja mam dość pierniczenia...
Fajnie jest razem leżeć sobie na zbyt ciasnym łóżku i pierniczyć trzy po trzy. Ale fajnie to za mało. Potrzebna jest decyzja, czy chcemy by to "fajnie" było nieco trwalsze, niż bożonarodzeniowe pierniczki, które znikają czasem jeszcze nim zabłyśnie gwiazda betlejemska.

Mam nadzieję tylko, że ta decyzja nie będzie nadchodzić w ślimaczym tempie...

P.S. Po napisaniu tego posta wzięłam się w garść i wyrzuciłam puszkę po piwie imbirowym do kosza na śmieci.

Uwaga, św. Mikołaj grasuje!

2011-12-12T13:39:00.000-08:00

W związku z tym, że już prawie północ i wszystkie dzieci grzecznie śpią, na Blogu Czekolady wesoło harcuje św. Mikołaj. I rozdaje jeden jedyny czekoladowy prezent (będący efektem ubocznym Mikołajowego konkursu na blogu). Jego ofiarą padła autorka Bloga Okularnicy, której niniejszym gratuluję wygranej w losowaniu. Jako że Mikołaj jest już raczej leciwy, prosi o przypomnienie adresu zamieszkania i podanie wymiaru komina. Mam nadzieję, że się biedaczysko jakoś przeciśnie, bo podczas pobytu u mnie objadło się, oj, objadło czekoladką...

Dobra, dobra, już nic nie mówię, bo powiedzą, że zazdroszczę i tyle...

Smacznej nocy, słodko-ostrych snów i byle do Świąt!

Co czyni nasze życie sweet and tasty?

2011-12-11T07:58:00.000-08:00

Dnia tego i tego, w umówionym miejscu, o umówionym czasie odbyło się

spotkanie blogerek.

Co czyni nasze życie sweet and tasty? - dyskutowałyśmy na temat umówionego pytania, popijając słodkie trunki z górą bitej śmietany (doprawdy, czy trzeba czegoś więcej do nazwania swego życia sielanką?).

Jak widać, było nas trzy, ale skoro nie śnieg czyni zimę, to i ilość osób nie czyni spotkania udanym lub nie. Czekolada uczyniła to spotkanie najbardziej czekoladowym spotkaniem tego roku! I pomogła odpowiedzieć na postawione w tytule nurtujące nasze umysły pytanie.

To właśnie ona czyni nasze życie tak smacznym.

Czekolada?

Miłość.

Owszem, może być i miłość do czekolady. Jak ustaliłyśmy, może być także i do kukurydzianych chrupek orzechowych, do ryżu preparowanego, do kawy, do mandarynek...
No i do facetów...

Zaskakujące, jak wszyscy faceci tego świata są do siebie podobni! A jednak ci, z którymi akuratnie jesteśmy związane są absolutnie wyjątkowi (łącznie z ich wyjątkowymi wadami...). Czyżby dlatego, że my jesteśmy wyjątkowe? Nie będę przytaczać wszystkich wniosków i anegdotek, jakie padły na spotkaniu a propos miłości... Pozostawiając w sobie i w Was pewien niedosyt, niniejszym zapowiadam kolejne spotkanie! Jeśli nie w stolicy polskiej piosenki, to może w stolicy Polski?

Jak widać było to spotkanie blogerek, nie blogerów. W babskim gronie poruszyłyśmy wszystkie najistotniejsze tematy, łącznie z okrągłym kształtem księżyca, pomijając świat polityki i piłki nożnej. Cóż innego mogło być owocem takiego spotkania, jak nie wspólnie zrobiony podczas pogaduch blok czekoladowy w kształcie serca?
Z serca dziękuję Wam kochane dziewczyny, że byłyście!!! I Wam kochane czytelniczki, że tu jesteście!

Podsumowując? Było fajowo :-)

Jeśli komuś mało, zapraszam do Kasi: My sweet life, my tasty world .

Po drugiej stronie monitora

2011-12-08T22:02:00.000-08:00

Kochane blogerki, zacni blogerzy, fanatycy czekolady i Wy, wszyscy inni, którzy nie macie robić co w sobotę - zapraszam w imieniu własnym oraz Kasi jutro na Spotkanie offline -

Opole, 17.00, kawiarnia Kofeina.

W razie możliwości, proszę o potwierdzenie swego przybycia: czekolady.blog@gmail.com. Wszelkie pytania i wątpliwości proszę kierować również pod ten adres :)

Czekolada czy rózga?

2011-12-06T13:24:00.000-08:00

Tak jak ziemią rządzi prawo grawitacji, sprawiające, że jabłko rosnące na drzewie w pewnym momencie spada na trawę, by stamtąd wpaść do moich ust, tak mną rządzi
odwieczne prawo robienia wszystkiego na ostatnią chwilę.

Z tym, że o ile spadanie jabłka z gałęzi świadczy o jego dojrzałości, żywię lekko niepokojące przeświadczenie, że to, co ja wyprawiam, świadczy o czymś zupełnie przeciwnym w odniesieniu do mojej osoby...

Jako że nie lubię się na wyrost niepokoić, dopowiadam sobie, że to robienie wszystkiego na ostatnią chwilę powoduje przyrost ożywczej adrenaliny.

Śmiem wątpić, że adrenalina jest potrzebna do pisania listu do św. Mikołaja, zdarzyło się jednak, że i coś tak ważnego jak list do św. Mikołaja odłożyłam na ostateczne później. I tak oto 5 grudnia ślęczę nad kartką papieru...

Bo ważne, naprawdę bardzo ważne jest być świadomym swoich pragnień i potrzeb.

Jeśli śnieg jutro spadnie, to będę o jedno spełnione marzenie do przodu. W tym wypadku są i duże szanse na spełnienie kilku innych. Jeśli będzie bowiem śnieg, to Święty jakoś do nas dojedzie na tych swoich wypasionych saniach.
A jako że św. Mikołaj to nie złota rybka, można się połakomić nie na trzy, ale nawet na cztery albo i czternaście życzeń!
Wspaniale! Od czego by tu zacząć...

Od tego, że mi się kończy dżem porzeczkowy?
A może od tego, że właśnie na 6 grudnia otrzymałam trzy dodatkowe godziny w zastępstwie? I poranny dyżur.
Szczęście w nieszczęściu polega na tym, że zastępstwo nie jest na lekcji muzyki z klasą IVa. Raz wystarczy. I - błagam św. Mikołaju - nigdy więcej !!! !!! !!!

Wracając jednak do sedna, to ... na ten czas tylko jedno mi głowie.

Wścibskie nosy won! To sprawa między mną a... Panem Mikołajem.
Tymczasem idę zajadać się Mikołajem. Czekoladowym. Dostałam w prezencie. Podobnie jak całą górę cukierków mordoklejków i landrynkowych lizaków. Jak to, od kogo? Od moich uczniów.

Żeby nie było, że tylko biorę, biorę dziś przykład z św. Mikołaja i sama daję. Rózgę. Jak to komu? Panu Magikowi. Nie odpisał na smsa (ile razy to zdanie padło już na tym blogu? Ktoś uprzejmy raczy zliczyć?). Nie było dziś zaplanowanej przeze mnie randki...
I kto tu naprawdę okazuję się nie dojrzały?

Panie Magiku, pora dojrzeć i przejrzeć! Aurora, podobnie jak św. Mikołaj ma dobre serce i (chyba nie podobnie jak św. Mikołaj) zgrabny tyłek. Takie połączenie jest rzadkie, jak połączenie czekolady z pieprzem. O ile taka czekolada jest droga, ja jestem bezcenna. Oby nie przyszło Ci zbyt drogo zapłacić za to uchybienie...

Jeśli Pan Magik był grzeczny, Mikołaj szepnie mu na ucho te ważkie słowa.

Tymczasem ja na pożegnanie szepczę Wam... jakie tam "dobranoc"?! Smacznego grzańca! Bawcie się, ale co by Wasze nosy nie były jutro czerwone jak u tego starszego pana z brodą!

Uwaga !!!
Kto - w przeciwieństwie do Pana Magika - odpisze na ten post, czyli zostawi komentarz, weźmie udział w losowaniu czekoladowego mikołajowego podarunku. Losowanie za tydzień, czyli 12 grudnia!

Bułka z masłem

2011-12-02T13:12:00.000-08:00

Najczęściej jest to granola z mlekiem, miodem suszonymi owocami, kostką czekolady (no... ewentualnie dwiema).

Bywa, że te delicje serwowane samej sobie na śniadanie trzeba zamienić na zwykłą bułkę z masłem

Kiedy? Nie wtedy, gdy w kieszeni zostają same miedziaki, a wtedy, gdy życie okazuje się nie być bułką z masłem.

Jak stare porzekadło (i moja babcia) mawia - nieszczęścia chodzą parami. Ja - gwoli bycia nonkonformistką - wolę nazywać te nieszczęścia przygodami lub też niefortunnymi zdarzeniami .

Właśnie takich niefortunnych zdarzeń moje życie dostarczyło mi nie tylko parę, ale i całą serię...

Jeśli czujecie, że kropla w czarze Waszej ciekaw(s) kości właśnie ową czarę przelała, już spieszę z opowiadaniem. I żebyście wiedzieli, że od kropli należy zacząć. A w zasadzie nie od kropli, lecz całej powodzi. W mojej łazience. A i mieszkaniu sąsiadów z dołu...

Tamtego poranka miałam zaplanowaną wycieczkę na basen. Nie odbyła się ona przez niezaplanowaną awarię... Rura wesoło wyskoczyła z wanny i tym sposobem woda z rury zalała nie tylko łazienkę, ale i przedpokój, parę kozaków, no i wspomnianych sąsiadów z dołu. Mnie zalała krew... Wolę nie myśleć, co zalało wspomnianych sąsiadów z dołu...
Grunt, że nawet jeśli nie byłam na basenie, to zamoczyłam stopę.

Cóż bywa. Życie to nie bułka z masłem.

Życie jak życie, ale zakładanie łańcucha z całą pewnością bułką z masłem nie jest.

Żeby życie nie smakowało wiecznie jak zwyczajna bułka z masłem, dostarczyło mi jeszcze kilku smaczków w ostatnim tygodniu. Tak, na przykład, łańcuch z mojego roweru, podobnie jak rura z pralki, zaczął zmieniać swoje położenie i opada... Stąd droga z pracy nie tra 15, lecz 45 minut.

Wraz z łańcuchem
o

padł

też mój entuzjazm w pracy, odkąd jedna z pań nauczycielek w kozaczkach zaczęła na mnie donosić, że za głośno jest na moich lekcjach.

Może zazdrości mi dobrej zabawy zamiast przynudzania?

Heh... Skoro moją specjalnością okazała się "głośność", miałam nadzieję, że przynajmniej głośno się zrobi o mim blogu. Tak, tak i ja zostałam zaproszona do współpracy nowego numeru magazynu "Polska gotuje". Niestety moja wypowiedź o czekoladzie została skrócona do rozmiarów jednej kostki czekolady, zdjęcie pominięte, a adres bloga przekręcony... Cóż, zapewne prowadzenie takiego magazynu to też nie bułka z masłem.

Jeśli macie przedziwne podskórne wrażenie, że to co tu plotę powoli zaczyna być masłem maślanym, odgrażam się, że mam zamiar napisać coś, co nie jest w kolorze szarym. Moja teoria głosząca, że życie jest fajne, nie została odłożona na półkę z mało używanymi rzeczami, obok książek dotyczących odchudzania i innych bzdur.
Otóż nie dalej jak wczoraj wygrałam konkurs na blogu widziałaś.to za tekst dotyczący sposobów motywowania siebie w czasie jesieni.

:-)

Ha, a więc powinnam wiedzieć jak sobie radzić w czasach natłoku niefortunnych zdarzeń.
Any ideas???
To może już lepiej pójdę po bułkę z masłem. Z masłem orzechowym, ma się rozumieć.

To z całą pewnością poprawi humor. Masło orzechowe zawsze poprawia humor. Nie wiem czy to te orzechy czy magia. A propos magii... Pan Magik i ja...

Ach, te relacje damsko-męskie. To już nawet nie bułka z masłem, to ... To ja idę do kuchni piec bułeczki. Tu wystarczy mąka orkiszowa, woda, drożdże i nic więcej. Proste jak budowa.. chłopa.

Jem, zaraz po wyjęciu z piekarnika. Najpierw liżę, sprawdzając czy nie za gorące. Wbijam zęby, rozcinam chrupiącą skórkę, obnażając ciepłe i miękkie wnętrze, którym nie sposób się nasycić. Nim trzeba się rozkoszować.
mrrr...

Post optymistyczny

2011-11-27T13:08:00.000-08:00

W przeciwieństwie do relacji damsko-męskich nabycie depresji należy do rzeczy nieskomplikowanych i dostępnych dla wszystkich.

Jeśli już o związkach mowa, to depresja o wiele bliższy związek ma z muffinkami. I to tymi czekoladowymi.

Serio. Jak mi nie bardzo ufacie, to Wasz problem. W każdym bądź razie, tak do muffinek jak i do depresji potrzeba niewiele.

Do tego drugiego w zasadzie to wystarczy, że jest ciemno. Rano, w południe i wieczorem.
Chandra.
       D
        ó
ó
ó
        ł.

Depresja.
Nim się spostrzeżemy będziemy znali tuzin więcej określeń na ten paskudny stan i dołączymy do grona ludzi pijących ziółka. Żeby tylko...
By z ciemności listopadowych nie pogrążyć się w ciemnościach swoich mrocznych myśli typu "nic mi się nie chce", należy jeść spore dawki ciemnej czekolady, wykraczające poza zalecaną przez uczonych - dwie kostki.

Przychodzi jednak taki dzień, kiedy może nie wystarczyć i cała tabliczka.
Nie, nie, nie... W tych sprawach u mnie różowo. Nie wiem jak on to robi, ale Pan Magik sprawia, że o poranku mam zawsze rogala. I wcale nie udaje mu się to dlatego, że mieszka nieopodal piekarni. Rogala bowiem mam na twarzy, nie na talerzu.

Rogal z mej buzi został pożarty bez pytania przez coś co nazwałabym
wrednością losu. Czasem naprawdę wszystko idzie nie tak jak powinno... Zauważyliście?
Niniejszym muszę w tym momencie postąpić sprzecznie z mą odwieczną naturą i przytoczyć Wam tu bardzo ponurą historię tego, co przytrafiło mi się ostatnio. Przytrafiło? - to pretensjonalny kolokwializm wobec tego, co mnie dosłownie przygniotło w miniony weekend.

Wszystko zaczęło się jakiś miesiąc temu, kiedy to wydawało mi się, że niczym Leonardo Di Caprio stojący na dziobie Titanica, jestem panią tego świata. Było to zaraz potem jak zabukowałam sobie bilet do Londynu, załatwiłam nocleg u kumpeli mieszkającej pięć minut od Big Bena i uzmysłowiłam, że mam w brytyjskim banku spore oszczędności, z czasów, gdy tam mieszkałam.

Wystarczyło załatwić zwolnienie do pracy, spakować walizkę i poćwiczyć wymawianie frazy "What a georgeous man!".

Dalsza część historii nie była już tak georgeous. Być może moje wesołe plany nie pasowały do jesiennej aury. W każdym razie, zgodnie z zapowiedzią, stało się ponuro. Innymi słowy - okazało się, że kumpela nie może udzielić mi noclegu, pani lekarka zaś - jak gdyby idąc tym tropem - nie może mi udzielić L4 (?!). Jak na ironię losu, rozchorowałam się...

Bilet przepadł, wraz z okazją na poznanie jakiegoś georgeous mana...

Ja zostałam zaś na śląskiej wsi, pełna pretensji do nie wiadomo kogo...
ha ha

Leżąc w łóżku, nasłuchując wycia wiatru, uświadomiłam sobie, że mam pierwszą bezsenną noc od wielu miesięcy. Ale to nie jedyne, co sobie uświadomiłam...
Tamtej nocy odkryłam, że wszystko jest dokładnie tak jak być powinno.

Obojętnie, gdzie jestem.
Obojętnie czy moje plany zostały spełnione czy wszystko wzięło w łeb.
Obojętnie nawet czy za oknem szaruga... I czy mi się chce, czy może NIE...

I tak kocham moje życie takim jakie ono jest. Bo z życiem tak jak z czekoladą. Obojętnie jaki ma kształt i tak mi zawsze smakuje. Taka już jej czekoladowa natura.

I może właśnie w tym tkwi tajemniczy sens deszczowych dni? I może właśnie dlatego zamiast do Londynu, zostałam na śląskiej wsi? - by uświadomić sobie to, co w życiu najważniejsze.

Spotkanie Blogerek

2011-11-24T06:34:00.000-08:00

Solidarność Janików?

Po drugiej stronie monitora?

Długo zastanawiał się nad nazwą grudniowego spotkania...

Stanęło na tym, że nie wiem... Wiem jednak jedno:

Dokładnie za miesiąc będzie Wigilia.

A za 16 dni Spotkanie Blogerek. Prawda, że oryginalna nazwa?

W imieniu własnym i Kasi zapraszam! Proszę o potwierdzenie przybycia! Im szybciej, tym lepiej!

W związku z nadejściem grudnia spodziewam się obfitych opadów śniegu, a w związku z nadchodzącym spotkaniem, obfitości ważkich pytań. Już teraz spieszę z odpowiedzią na niektóre, których istnienie przeczuwam w trzewiach.

- spotkanie rozpocznie się (prawdopodobnie) o godz. 17.00
- spotkanie odbędzie się w kawiarni lub herbaciarni (lodziarnie odpadają, wiadomo czemu... także nie w czekoladziarni, bo takowej w stolicy polskiej piosenki brak)
- owszem, można przynieść coś do chrupania
- owszem, można przybyć z Kimś
- owszem, można przebrać się za renifera, jestem tolerancyjna
- tak, tak, tak - zapewne przygotuję blok czekoladowy! :-D

Temat spotkania?

Czekolada, czyli co tu zrobić, by uczynić nasze życie sweet and tasty?

Ktoś chętny?

Na kanapie. O kanapce. I nie tylko.

2011-11-20T06:37:00.000-08:00

Chleb. Potrzebny do życia jak miłość i powietrze.

Chleb z masłem jest dobry jak... chleb. Mimo wszystko uważam, że głodnemu na myśli nie tyle chleb, co raczej to co z chleba może powstać. Na przykład, Kanapka. W czasach kryzysu i wzmożonego lenistwa powodowanego chroniczną utratą wolnego czasu, kanapka nie raz zastępuje każdy posiłek. Jeśli kromki mają odpowiedni rozmiar, grubość oraz uposażenie (takie jak sałata, ser pleśniowy, tłusta wędzona ryba bez ości, pomidor, kiełki, awokado... ) kanapka może zastąpić nawet obiad. Ale wtedy jest to kanapa. Taką kanapę należy spożyć oburącz, jeśli nie z pomocą sztuców, to przynajmniej przy stole, a nie na kanapie.

Kanapa - jak ostatnio się przekonałam - służy do nieco innych celów około kulinarnych.

Można nań przeżywać chwile równie rozkoszne jak te, co przy jedzeniu.

Mmm...

Zamiast mruczeć tu dwuznacznie, przejdę lepiej do konkretów.

Nie dalej jak w miniony piątek siedziałam sobie na kanapie wraz z kilkoma innymi znajomymi. Przed nami na stoliku piętrzyły się kanapki. Były też i sałatki. Paluszki, chipsy oraz whisky. Na spotkanie przyniosłam prezent, jak przystało na urodziny przyjaciółki, a także osobę towarzyszącą, jak na mnie zupełnie nie przystało.

Zaprosiłam Pana Magika z kilku wiadomych tylko mi powodów, pośród których nie znajdziecie przemożnej chęci pochwalenia się jakiego to magicznego faceta upolowałam. Być może i jestem zodiakalną lwicą, dzika bywam, ale łupami chwalę się po powrocie z nalotów na lumpeksy. Tu zaś chodziło o coś zupełnie innego. Może trudno to wyrazić wprost, ale... znacznie łatwiej na przykładzie kanapki.

Wyobraźcie sobie, że ktoś z Waszych znajomych wręcza Wam podarunek. Podarunek nie byle jaki, bo słoik pełen konserwowych ogórków własnej domowej receptury i roboty. Co z nim robicie?

Ja nie muszę sobie ani wyobrażać, ani myśleć nad odpowiedzią, bo taka sytuacja przydarzyła mi się jakiś tydzień temu. Otóż, skomponowałam jedną z najpyszniejszych kanapek ever! Chleb sojowy, masło, gorgonzola, te ogórki konserwowe, świeży czosnek. Proste. Och, boskie...
Patentuję i wprowadzam na rynek! Hola! A może one tylko mi podchodzą?

Może oczarował mnie ten pomysł, bo już dawno nie jadłam nic temu podobnego?

Nim ogłoszę światu dobrą nowinę o dobroczynnym wpływie kanapki z ogórkiem konserwowym, zapytam o jej smak kogoś z boku. Najlepiej nawet kilka osób.

I tak samo z facetem.

Jako że facet to jednakże materia dalece bardziej poważna, postanowiłam zapytać o niego osoby najbardziej zaufane. Moje Lesiowianki.
Prawdę powiedziawszy, nie tylko o radę i spojrzenie przyjaciółek chodziło.
Z Panem Magikiem po prostu fajnie siedzi mi się na kanapie.

W gruncie rzeczy, Pan Magik, tak jak i kanapka z ogórkiem konserwowym i czosnkiem, ma smakować przede wszystkim mnie. I tak jest. Nim kanapa, na której lubię siedzieć z Panem Magikiem posłuży jednak nam do innych około kulinarnych doznań minie jeszcze pewnie trochę czasu. Tak jak Pan Magik zna magiczne sztuczki, tak ja znam sztuczki facetów. Tak łatwo nie dam się zaczarować. W końcu nie chcę skończyć jak ten rekwizyt z sztuczki magicznej, który ni stąd ni zowąd nagle... znika z sceny.

Bardziej niż rekwizytem, chcę być kanapką, która niby zwyczajna, posiada jeden unikalny składnik, dzięki któremu pobudzi wszystkie zmysły. I na stałe wejdzie do czarodziejskiego menu.

P.S. Pan Magik spodobał się moim przyjaciółkom, podobnie jak pomysł na kanapkę z gorgonzolą, czosnkiem oraz ogórkiem konserwowym.

Czarujący wieczór

2011-11-15T11:48:00.000-08:00

Bigos, Tatry, pierogi, krem Nivea i golonka. A byłabym zapomniała - jeszcze oscypki.
No i najważniejsze na końcu -
Dłuuuuuuuuuuuuuugie Weekendy.

które i tak są stanowczo za krótkie

Czym chata bogata.
Polska ma czym się pochwalić wśród obcych narodów.

Proszę się nie śmiać. Sprawa jest poważna. Przecież, gdyby nie Długie Weekendy, nigdy nie pozbyłabym się upierdliwych wyrzutów sumienia, że leżę w łóżku do 9.00. Niestety, gdy samoistnie znikają owe wyrzuty, na ich miejsce - zgodnie z jakimś tam bezczelnym prawem natury - pojawia się inne kąśliwe coś. Zwłaszcza, jeśli - tak jak ja - spędza się Długi Weekend na wsi. Coś to pytanie - "co tu robić?".

Tym razem pytanie "co tu robić?" uderzyło ze zdwojoną siłą. Być może dlatego, że mój umysł stał się wolny od Pana X. i nie mam się na kogo wkurzać, ni zaprzątać sobie głowy.
W związku z powyższym postanowiłam nie robić z siebie błazna i się nudzić, a zamiast tego wyczarować coś w kuchni. Na szczęście znalazły się pomocne ku temu rekwizyty i widownia chętna do spróbowania mych kulinarnych sztuczek. Dynia. Ogromna butla oleju. Jajo i mąka. I dziewczyny. Pośród smażenia kawałków dyni i wymieniania babskich plotek pojawiła się też niewinna i subtelna ochota na randkę.

Pewnie uśmiechniecie się pod wąsem... - że też jeszcze mam ochotę na randki po zgadze jaką przeżyłam z Panem X.

Była pełnia. A to wiele wyjaśnia. Wystarczająco wiele.

Ochota na randkę to jeszcze nie wszystko. Powiem więcej - to jeszcze nic. Przecież wypada by z kimś ona była (by w ogóle była).

I co w takim wypadku? Przecież nie wezmę do ręki różdżki i nie wyczaruję sobie absztyfikanta z elegancko przyciętymi wąsikami. A może on sam siebie wyczaruje? Hm. Czyżby?

Tak. O ile jest magikiem.

Kto by przypuszczał, że poznany przed dwoma tygodniami czarujący Pan okaże się czarodziejem? I to takim prawdziwym. Prócz sprawnego posługiwania się różdżką niewątpliwie ma też zdolność czytania w myślach, bo zaprosił mnie na... gorącą czekoladę. Z pieprzem. I... było gorąco. I ostro.

Prywatny pokaz prestidigitatorski, taniec oraz... zero alkoholu. Szkoda, bo na dworze temperatura (w końcu!) spadła poniżej zera. Na szczęście są na to inne sposoby. Taki jeden można nawet wykonać w warunkach domowych (!) bez użycia różdżki! Wystarczą usta...

Mmmm...

Może i skradł micałusa, ale... Ale tak łatwo mnie nie zdobędzie. Może się zdobyć na najznakomitsze sztuczki - wyciągać białe króliki z kapelusza, a niech i będą puchate z różowyminosami, może mieć na sobie szelki i muszkę, wyczarować fontannę czekolady, ale…bez prawdziwej magii nawet największy sztukmistrz okazuje się zwykłymhochsztaplerem…

A tej magii na imię... Nie, tylko bez kartonowych skojarzeń z pewnym serialem...

Miejmy tylko nadzieję, że Pan Magik nie okaże się ani hochszta... och, że też musiałam zamieścić tu takie słowo...

P.S. Swoją drogą, oby Pan Magik n a p r a w d ę czytał w moich myślach, a nie w blogu...

Wolna. Niepodległa. Singielka.

2011-11-11T12:31:00.000-08:00

To nie będzie post o Hance Mostowiak.

Nie znajdziecie tu też przepisu na rogaliki świętomarcińskie.

Ani przypisów dotyczących tego jakiej rasy był koń Piłsudskiego.

W końcu odzyskaliśmy niepodległość, nie muszę więc podlegać konwenansom, modom, ba! - nawet tradycjom (choć rogaliki na świętego Marcina muszą być, bo... bo są pyszne i tyle!). I mogę pisać, co mi ślina na język przyniesie.

Jestem wolna.

Jestem singielką.

Uwielbiam moją wolność. Nie wiem czy nie za bardzo, ale póki co nie widzę efektów ubocznych (w przeciwieństwie do jedzenia nadmiaru czekolady na jesień...).

Wspaniale jest być niepodległą kobietą lat 25., chodzić w wysokich panterkowych kozaczkach, pchając wózek z zakupami, zamiast pociechy w wózku dziecięcym,wkładać do tego wózka niezliczone ilości piwa imbirowego, zamiast pampersów, chodzić spać nad ranem z własnej woli, a nie z woli ząbkujących dziąseł. I nie słyszeć chrapania. Faceta, nie pociechy.

Litości...
Jako że od roku jedynie jestem o krok od zmiany statusu i jedynie planuję moje rychłe zamążpójście, wiem co znaczy życie w pojedynkę.
Wiem doskonale, że z całą pewnością nie oznacza ono tego, co powyżej zostało wysmarowane.
Jeśli powyższy obrazek przełożyć na język bardziej zrozumiały, to jest język kulinarny, to powiem, że jest to soczysty stek. Stek bzdur, rzecz jasna.

Owszem, czasem tylko wybuchnę płaczem podczas urodzin Mamy, na których jestem jedyną osobą bez pary, a to skradnę całusa jakiemuś ciachu na nieplanowanej imprezie, a to kupię duże opakowanie żelek i zjem sama oglądając łzawy film (broń Boże "M jak miłość"), ale poza tym nie mam nic wspólnego z obrazem kobiety w panterkowych kozaczkach, łącznie z tym, że takowych nie posiadam! I nie drukuję sobie portretu Bridget Jones, jak też nie wieszam go nad łóżkiem.

Jestem wolna. I nie znaczy to wyłącznie faktu, że jestem do wzięcia. Znaczy to, że jestem wolna od tych wszystkich wstrętnych i upierdliwych stereotypów. Tak na temat bycia singlem, jak i bycia w związku. Przecież bycie niepodległym możliwe jest w obu stanach, czyż nie?

Stąd, gdy zamiast w piątkowy wieczór ubierać mini oraz iść na imprezę, wsiadam do pociągu i jadę do rodziny na wieś, jak również to, że w podróży zamiast ambitnej literatury branżowej dzierżę najnowszy numer "Party" i zajadam się czekoladą oraz suszonymi śliwkami, nie oznacza, że z singielki zamieniam się w starą pannę. I nie znaczy, że rezygnuję z wyśmienitego jak tort weselny, marzenia o rychłym zamążpójściu.

Jeśli Bridget Jones się udało, to dlaczego by nie i mnie?!
Hm.

Byłabym zapomniała, że te sprawy to jedyna sfera, która nie podlega naszym pobożnym życzeniom. Ważne jest też zaangażowanie, chęć i w ogóle istnienie tej drugiej osoby. Póki co w tej kwestii u mnie nic nie ruszyło. Być może dlatego, że ostatniego kandydata poznałam w okolicach dnia 1 Listopada. Stąd, martwa cisza.
Cóż, jak facet nie chce, to nie pomoże nawet nowenna do Judy Tadeusza, jak zaleca droga memu sercu Mama.

Tak więc, mój status niepodległej singielki stoi mocno jak pomnik Piłsudskiego w Warszawie.
A swoją drogą, daję głowę, że Piłsudski nie miał takich problemów. Ja zaś nie miałabym głowy ciężkiej od tych rozważań, gdybym nie była singielką. No tak. Wtedy pojawiły by się inne problemy...
Póki co, ja wracam do przeglądania świeżego numeru Party. Nie znajduję jednak upragnionej odpowiedzi na pytanie, czy Mareczek wobec tragicznych wydarzeń popadnie w alkoholizm. Moim zdaniem raczej grozi mu pracoholizm. W fabryce produkcji kartonów.

Historia pewnej znajomości

2011-11-08T14:42:00.000-08:00

Co się stanie, jeśli w jednej kolejce do toalety publicznej ustawi się szereg panów i pań?

A no, dla jednego pana i jednej pani to może być początek nowej pięknej znajomości. Ba, małżeństwa nawet!

Ludzie poznają się w rożnych okolicznościach, różnych miejscach, a ten kto ma nad tym czuwanie musi posiadać niezłe poczucie humoru....

Może i pasuje do mnie epitet wścibska, nie odstrasza on mnie na tyle, bym porzuciła moje niecodzienne zainteresowanie. Otóż, zawsze, gdy poznaję jakąś parę, prędzej czy później, a raczej prędzej dyskretnie i subtelnie, jak na mnie przystało, pytam o okoliczności poznania się.
Po co mi ta tajemna wiedza?
Nie martwcie się, nie pracuję po godzinach jako wróżka telefoniczna.
Tak po prostu mnie to ciekawi. Tak jak ciekawi mnie kto wynalazł pralinki.
Poza tym, dzięki temu wiem, jak mało ciekawie wypadam ja z moimi imprezowymi i facebookowymi znajomościami.

Czy jest coś bardziej nieznośnego, niż poznanie kogoś przez internet?
Ech... Nie piję tu do matrymonialnych oszustów i wszelkiej maści zboczeńców, ale... wiecie jak to jest. Poznajesz kogoś. A ten ktoś okazuje się... nie, nie kotem w worku. Okazuje się fajny. Zwyczajnie fajny. I do tego oddalony o setki kilometrów... No właśnie.

Ech, na szczęście jest lepszy sposób na łączenie ludzi, niż internet - jedzenie!
Ciasto marchewkowe. Z polewą czekoladową. Rzecz jasna.

Tylko jak to zrobić, żeby upiec razem ciasto przez internet?

A no, da się. Dla chcącego nic trudnego. Tak mawiała moja pani z matematyki. Niestety nadal ledwo wyciągałam na troję. Z kulinariami jest znacznie lepiej.
Trzeba tylko podzielić się pracą.
On zna się na teorii. A ja na praktyce.
On napisze co nieco o czekoladzie. A ja co nieco czekolady użyję w przepisie.
Powinno się udać. Bo oboje jesteśmy blogerami.

Dawno, dawno temu były sobie ziarna kakaowca. Dobra, bez przynudzania.
Czy wiecie, że to nie Majowie, a Olmekowie byli pierwszymi amatorami czekolady? I to już ponad dwa tysiące lat temu! Nim kobiety zaczęły mieć dylemat - jedna kostka czy dwie, czekoladę spożywano tylko w postaci płynnej! Sądzicie, że czekoladę z chilli wymyślił jakiś ekscentryczny cukiernik z Oklahomy? Była to pierwsza przyprawa jaką łączono z czekoladą!
Jecie czekoladę częściej, niż chleb? Ba, jesteście uzależnieni od czekolady?! Dawniej nikt nie miał tego problemu - czekolada pojawiała się na stole jako absolutny rarytas, tylko gdy był powód do naprawdę wielkiego świętowania. Co więcej, czekoladę przepisywano jako pełnoprawny lek. Czyżby na złamane serce?
W XIX wieku zastanawiano się też, czy nie zakazać jej jedzenia w czasie postów. Może istnieć gorsza tortura?

Rety, jak kiedyś kobiety radziły sobie,

gdy rzucił je facet?!

Ostatecznie papież okazał się rasowym czekoladożercą, gdyż czekolada nie znalazła się w indeksie potraw zakazanych. Z całą pewnością mój blog znalazł by się na indeksie ...
Ciekawe to wszystko, ciekawe.

A Wy zapewne jesteście nieco ciekawi, kim jest tajemniczy współtwórca tego wpisu, mam rację?

Jest nim autor bloga " Invest in Love " Miłośnik Miłości.

Poznaliśmy się przez... czekoladę. Bloga Czekolady. Banał. Ale jak słodki.

Jedno jest pewne, o ile znajomości internetowe mogą wydawać się z pozoru płytkie, to w tym wypadku jest tak jak z tym ciastem marchewkowym - niby płytkie, ale kryje w sobie głębię smaku. No a wszystkiemu niebiański smak nadaje czekolada. A jak pokazuje bogata historia czekolady, to się musi jakoś rozwinąć ku dobremu.

P.S. Pralinki wymyślił francuski cukiernik o nazwisku Praline. Ku naszej słodkiej zgubie...

Opowieści znad krypty

2011-11-05T10:12:00.000-07:00

Choćby nie wiem jak straszne były wszystkie duchy, wampiry, wilkołaki i inne stwory, wszystkie one kiedyś znikają. Gdy księżyc blednie, a my przestajemy być bladzi ze strachu, upiory wracają dokładnie tam, gdzie ich miejsce - pod kryptę.

Prosta sprawa.

Dużo trudniej odpowiedzieć, gdzie trafiają zaginione w praniu skarpetki. Woody Allen twierdzi, że istnieje specjalna kraina, do której wędrują takie skarpetki bez pary. Kraina, do której my, pospolici użytkownicy pralki, nie mamy dostępu. Śmiałabym parsknąć śmiechem, z tym że, moje życiowe doświadczenia mówią, iż to czcigodna prawda. Na palcach jednej dłoni, a mam ich jedynie pięć, jestem w stanie zliczyć te prania, po których wrzucone skarpetki wracały całe i zdrowe. W parach...

A propos par - czy istnieje również taka kraina, do której wracają duchy wszystkich naszych facetów. Tych, którzy rzecz jasna już nimi nie są. Kraina Eks.

Nie chcę uchodzić za mądralińską, ale nią jestem i powiem Wam, że zgodnie zmoją, nie Allena, teorią, owszem.

Istnieje, jeśli tylko pozwalamy im odejść…

Jakkolwiek absurdalnie to zabrzmi, jesteśmy przywiązane do tych duchów, jakbułka z pasztetem do ogórka kiszonego.

Z tym, że ten drugi związek, o dziwo, wychodzi bardziej na zdrowie, niż tenpierwszy.

W czym ma przewagę jedzenie nudnej pasztetowej z kwaszeniakami? Otóż, jeślinadal jesteśmy związane z duchami naszymi eks, trudno jest nam zauważyć żywychfacetów wokół. Po wtóre, nabywamy się zmarszczek.

Tymczasem, duchów naszych eks nie da się tak łatwo wepchać pod kryptę, ba! Nie jest łatwo w ogóle zerwać! Wiem, co mówię. Bo mam obok siebie jednego trupa. Moja Starsza Siostra chyba na serio zerwała z swoim chłopakiem. Powiedzieć, że wygląda jak wyrzuta guma do żucia, którą ktoś dodatkowo trzymał zbyt długo za uchem, to mało.

Ten zasadniczy krok ma też za sobą moja znajoma, z którą obgadywałam niegdyś na cmentarzu jej faceta. Muchomorek, bo tak ją zwiemy, już nie ma faceta. Rzuciła go (w końcu!) bo zachowywał się jak duch... Niby był, ale jednak go nie było. Niestety jego duch nawiedza ją do tej pory, kilka miesięcy po pamiętnym dniu rozstania... Doprawdy, tak to jest, gdy facet nie wie czego chce w związku.Wtedy, gdy związek się kończy, on również nie wie czy końca związku chce.

Dlatego - nomen omen - tak potwornie ważne jest, byśmy same wiedziały czego my chcemy.

Ja, dla przykładu, chcę wysokiego faceta, który nie będzie mnie drażnił w każdej minucie rozmowy. Tak, tak... wiele sobie uświadomiłam, po tym jak odesłałam Pana X., tam gdzie Drakula mówi dobranoc.

Chcę również Wam opowiedzieć, jak wspaniale jest nad kryptą!
Kolorowo, słonecznie, bajecznie i tanecznie!
Tak, macie rację, jeśli myślicie, że w okolicach Dnia Zmarłych nie okazałam się zupełną sztywniarą i po odwiedzeniu grobów poszalałam na imprezie. W zasadzie na dwóch. I dwóch osobników płci męskiej poznałam.

Który pierwszy zaprosi mnie na czekoladę?
Czy którykolwiek zaprosi mnie na czekoladę?

Jeśli nie są duchami, wampirami, wilkołakami, orkami, a już tym bardziej zwykłymi imprezowymi don juanami, zaproszą. Jeśli nie, odeślę ich pod kryptę !!!

Co by było gdyby...

2011-11-01T13:18:00.000-07:00

W jakimś poradniku, nie mam najmniejszego pojęcia jakim, przeczytałam niegdyś, że nigdy, ale to nigdy nie należy zadawać sobie jednego pytania: co by było gdyby...

Jako ze jestem tupeciara i jak pisałam poprzednio, poradniki czytam jedynie w sytuacjach wysoce ekstremalnych, postanowiłam zaryzykować swoje zdrowie psychiczne i zadać sobie owo pytanie. Jako ze zatęskniłam za patosem, pokusiłam się dokończyć je w następujący sposób:

co by było gdybym jutro miała umrzeć?

...

Wygląda na to, że się zapowietrzyłam...

Wszystkie znaki na niebie i ziemi, nadto reakcje mojego ciała, wskazują że pytanie jest z gatunku trudnych, by nie powiedzieć grubych. I wymaga zadumy.

Ufff... Jak dobrze, ze dziś wypada 1 listopada.

Między paleniem jednego znicza a drugiego, można bezstresowo się zadumać i zrobić smutna minę bez narażania się na pytania rodziny, czy rzucił mnie chłopak.

Z wielkim planem zadumy udałam się zatem na cmentarz. A tam... Hm. Procesja. Ksiądz, któremu głośnik przerywał, tak że jego śpiew brzmiał jak Lady Gaga w "Poker face". Do tego moja komórka, która zapomniałam wyłączyć. I Starsza Siostra obok, której myliły się słowa pieśni religijnej... Jeśli by było mało, to pogoda nie dopisała... Jak tu się bowiem porządnie zadumać, kiedy ani mroźno, ani deszczu nie ma... Lipnie.

Bywa. Grunt, że przechadzając się dziś po cmentarzach, ostatecznie pogrzebałam wspomnienie Pana X. A wygrzebałam z siebie ochotę na coś nowego...
Zabawne, ze w okolicach Dnia Zmarłych, moje tzw. "love life" ożyło z cala mocą.
Ale o tym innym razem.

Zniesmaczona brakiem patosu, poszłam skosztować babcinego bigosu. Taka rodzinna 1 listopadowa tradycja. A jako ze głodna byłam zadumy, zjadłam owego bigosu cala michę!
Cóż, babcia robi najlepszy bigos na świecie. A może on mi tak smakuje, bo zajadam się nim siedząc przy stole z cala rodzina? I panuje przy tym zupełnie nie 1 listopadowa atmosfera...
?

Najedzona i rozbawiona porzuciłam wszelkie ambicje metafizyczne... Aż tu nagle... Mnie olśniło!
Otóż właśnie tak spędziłabym ten ostatni dzień mojego życia!
Przy stole pełnym domowego jedzenia, rodzinnych dowcipach, które rozumie tylko opowiadająca je osoba. A i byłabym zapomniała. Obojętnie jak bym ten dzień spędziła, chciałabym tylko jednego uniknąć. Nie ognia piekielnego, a poczucia, ze zapomniałam komuś ważnemu powiedzieć kocham.

Zaraz po tym plasuje się poczucie, że żałuję, że czego nie zrobiłam... Ale to mi chyba nie grozi. Sami wiecie, wariatka jestem i tyle... A może? Przecież jeszcze nie upiekłam tortu Sachera... I nie urodziłam piątki maluchów... I nigdy nie wykonałam żadnego origami...

Ech, sporo tego.
To dobrze.

Póki co obstaję przy tym, że lubię wycieczki na groby. Ale nie do grobu.

Zadziwiające, jak myślenie o śmierci potęguje chęć życia.

P.S. Wszystkich, którzy oczekiwali patosu, przepraszam za jego brak. Będzie za rok. Jeśli dożyję ;-)

Dlaczego mężczyźni kochają sos do rolad śląskich?

2011-10-28T17:01:00.000-07:00

W starej polskiej tradycji dziewczyna, którą rzucił facet idzie do fryzjera.

W nowej mojej tradycji, dziewczyna, która rzuciła faceta idzie do fryzjera.

Z tym, że ta pierwsza idzie obciąć włosy. A ta druga je zafarbować.

Otóż, żebyście wiedzieli że po tej całej parkingowej słownej szermierce zrobiło mi się jakoś smutno. Nadto, zupełnie jak gdyby był koniec października, na zewnątrz zrobiło się

szaro buro i ponuro.

Toteż pokolorowałam moje włosy. Żeby zapomnieć o tym, że rzeczywiście jest już koniec października i szaro buro być musi!
Cóż, czego się nie robi (albo nie je...) by zapomnieć o tym jak jest dziś za oknem.

Dziwne, ale Pan X. jakoś w ogóle nie stara zapomnieć o przykrej sytuacji sprzed tygodnia. Jak już po wielokroć zaznaczałam ma chłopak zapędy sadomasochistyczne. Toteż, miast wykasować mój numer z swego dotykowego telefonu, którego na wskroś działania nie pojmuję, pisze do mnie smsy. Dużo smsów. Między innymi z zaproszeniem na pizzę. Co on chce jeszcze wyjaśniać? Bo chyba nie chce ze mną jeść pizzy?

Niestety właśnie ta nieszczęsna pizza mnie skusiła.
Tak. Wiem. Mam pełną świadomość tego, że w Waszych oczach staję się ikoną niekonsekwencji ... Co za porażka... Zdarza się.

Dla własnego usprawiedliwienia dodam tylko, że pizza nie bardzo mi smakowała.
I nie zmieniłam zdania, co do Pana X.
Niestety Pan X. co do mnie również.
Ba! Utwierdził się w przekonaniu, że ja to Ta, jeśli coś Wam to mówi... Grrr!

Okazuje się, że Pan X. jest bardziej skomplikowany i nieprzewidywalny, niż dotykowy telefon.
Bo niby czemu on moje "nie" przyjął jako "tak"?! Czyż to reszty oszalał?!

A no, może dlatego, że zachowałam się jak klasyczna Zołza?
A jak wszyscy doskonale wiedzą, faceci kochają zołzy. Im szybciej ucieka się przed facetem, tym kupuje on lepsze buty do biegania - by nas dogonić. Złapać. Mieć. Kochać.

Zabawne, że to naprawdę działa. Jeszcze bardziej zaś zabawne jest to, że ja sama zachowuję się dokładnie tak jak nakazuje poradnik. Olewam faceta w właściwych momentach, używając właściwych słów, grymasów twarzy, a kto wie czy nie i intonacji w wypowiadaniu słowa "nie". Ciekawe, jako iż poradnika tego nigdy nie przeczytałam. No może parę (genialnych!!!) zdań o grzaniu parówek na romantyczną kolację.

Gdzie ten cholerny poradnik?!?!?!
Muszę go znaleźć!
Chyba wreszcie nastał ten moment, w którym powinnam go zacząć czytać! Bo jeśliby odwrócić jego sens, to dowiem się jak poratować swój tyłek z kiepskiej tragikomedii, w którą się wpakowałam... Może wiedząc jak zachowuje się zołza, dowiem się jak zachowuje się też anty-zołza. Może jeśli zaczną się zachowywać jak anty-zołza, Pan X. się odczepi? Odstraszę go!( Halloween za pasem!)

Oby.

Pozostaje mi nadzieja. I wyjaśnienie tytułu tego posta.

Niechże będzie nim powyższy obrazek. Kto zrodzony na ziemi śląskiej, ten winien zgadnąć. Kto nie, niech nieco pogłówkuje.

Tytuł posta może wydać Wam się niedorzeczny.
Ale czyż równie niedorzeczne jest owo dziwaczne zachowanie mężczyzn uganiających się za kobietami, które wcale ich nie chcą?

Hm. Może niektórzy, tak jak Pan X. uznali zwyczajnie, że mimo wszystko warto.
Albo po prostu tak jest ich natura. Że lubią tłusto zjeść i poganiać za króliczkiem.

Tak poza tym, to w rodzinie i w pracy wszystko w porządku.
Głównie dlatego, że nastał nam miłościwie Długi Weekend.

Jak to się robi w nocy na parkingu

2011-10-23T13:49:00.000-07:00

Och. Pewnie, że to się robi ciężko. Bo w nocy zimno i ciemno.

Znacznie przyjemniej byłoby gdzieś, gdzie jest ciepło, miękko i przyjemnie.

W kuchni, chociażby.

Choć ,w gruncie rzeczy, TO zawsze jest nie przyjemne...

Wróćmy jednak do istoty pytania jakie postawiła sobie autorka bloga w tytule, "jak".

A no robi się to tak jak w "M jak miłość". Bynajmniej w przekonaniu Pana X. Wygląda na to, że facet naoglądał się zbyt wielu odcinków naraz. Z całą pewnością mógłby wcielić się w rolę Mareczka, choć jako serialowa ignorantka, muszę wyznać, że nie pamiętam, by Mareczek kiedyś zrobił coś podobnego, czym popisał się Pan X. w nocy na parkingu...

Jeśli Wasza ciekawość rośnie jak ciasto drożdżowe, to niech sobie jeszcze powyrasta. Nim odpowiem na pytanie co zrobił tym razem mój kawaler, cofniemy się nieco w czasie.

No to lecimy. Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, pią... STOP!

Czwartek wieczorem. Po pamiętnej parapetówie, na której zdziwiłam się co nie miara tym, że Pan X. nie lubi czekolady z chilli, ale też i pochopnego (?!) całowania (z udziałem moich ust!) postanowiłam z nim subtelnie o tym porozmawiać. O całowaniu. Tak, owszem, jestem odważna, a nawet zuchwała.

O jakież było moje zdumienie, kiedy ten sam nieśmiały kawaler zaproponował mi, bym udzieliła mu w tej kwestii kilku lekcji.

Certyfikatu mistrza pocałunku nie posiadam, ale... Nie mogłam odmówić. W końcu jestem Panią Nauczycielką. Ba! Udzieliłabym mu tej lekcji od razu, gdyby nie fakt, iż cała rozmowa była toczona na czacie.

Trzeba mi było czekać do piątku. I to aż do godziny 22.00 kiedy to na parkingu pod moim mieszkaniem... Pan X.
...
Nie zrobił nic.
Tak de facto Pan X. zapomniał o umówionej randce.
Dlatego to ja zrobiłam coś na ciemnym zimnym parkingu.
Co?
To co należało zrobić już dużo wcześniej. Dać kosza. Wiem, że czasy "Beverlly Hills" dawno za nami, ale nie znajduje żadnego innego określenia na to, co oświadczyłam Panu X.

Nie pozostawiłam mu żadnych wątpliwości. To już koniec.

Nim nastąpi koniec tego wpisu, chce wyjaśnić tylko jedną wątpliwość - jakim cudem Pan X. zmaterializował się pod moim mieszkaniem, skoro zapomniał o rzeczonej randce. Lekcji, byłabym zapomniała.

Otóż, gdy uświadomiłam sobie, tamtego wieczoru, że Pan X. nie ma zamiaru uczyć się jaka jest różnica pomiędzy buziakiem a całusem, zrazu napisałam mu co o tej całej znajomości myślę. Rozpoczęliśmy spektakularną kłótnię. Na Facebooku. Pan X. tak bardzo się przejął, że zrazu stwierdził, że przyjeżdża. Rzecz jasna, zabroniłam mu. Rzecz jasna, on przyjechał.

Z przeprosinami. Bez finezji. Bez kwiatów. Brak kwiatów bym mu wybaczyła. Ale gdy stwierdził, że ma dobrą wymówkę usprawiedliwiającą jego zapomnienie, zadrżałam. Gdy stwierdził, że tą wymówką jest to, że dziś ma imieniny i zgrabiał liście, ja uświadomiłam sobie, że wobec tak kiepskiej wymówki ja mam dobrą wymówkę, by zrobić to, do czego zachęcały mnie moje czytelniczki od bardzo dawna dać kosza, powiem to raz jeszcze.

Raz jeszcze powtórzę też, tak jak było na wstępie - nie jest przyjemnie dawać kosza.

Znacznie łatwiej jest w kuchni zjeść ciastko.
Ale z tym ciastkiem trochę jak z Panem X. - jest zbyt małe, by mi wystarczyć. I nie piję tu jedynie do wzrostu Pana X.

Radosne pośladki

2011-10-18T14:40:00.000-07:00

Dzień jak co dzień.

Z tym, że nadeszła jesień i dłuuugie jesienne wieczory. Z tym, że te długie jesienne wieczory nadeszły jedynie w moich marzeniach... Ech, trudno jest dyscyplinować dzieciaki w szkole, ale czas o niebo trudniej... Ucieka przede mną i nijak się nie podporządkowuje. W ogóle nie chce mnie słuchać, gdy mówię: Stop, do diaska!

I jak tu znaleźć czas dla siebie? A no, jakoś trzeba.

W końcu kiedy jak kiedy, ale na jesień trzeba pić gorącą czekoladę i w coś zagrać. I nie mam tu na myśli jedynie damsko-męskich potyczek. Jest przecież i chińczyk, bierki, państwa-miasta-wsie oraz kalambury... A i jeszcze jakieś tajemnicze różowe puzderko.

A w nim... Radosne pośladki!

Radosne pośladki ?!?!

Jest też Francuska przyjemność, Słodki szept, Smakowite wygibasy, a nawet Czekoladowe celowniki. A wszystko to na małych równie różowych, co pudełko, karteczkach. Gdyby komuś różu było mało, są też w puzderku futrzaste kajdanki. I czerwona wstęga. Nade wszystko jest tam pisak z czekoladowym wkładem. Prawdziwym czekoladowym wkładem!

Brzmi smakowicie? W końcu gra nazywa się "Słodkie igraszki" . Dla łakomych siebie par. Jakiś czas temu dostałam ją do przetestowania. I chyba przetestuję.

Z tym, że z tym testowaniem może być jak z tymi długimi wieczorami. Będzie tylko w marzeniach... Bo niby z kim mam testować?!?!

Pan X. boi się mnie cmoknąć w policzek. A co dopiero wykonać jedno z zadań wskazanych na różowej karteczce?! Weźmy dla przykładu owe Radosne Pośladki:

"Niech partner zepnie Ci ręce kajdankami z tyłu.
Połóż się na brzuchu i weź do rąk czekoladowe narzędzie.
Spróbuj wycisnąć dwie krople czekolady na swoje pośladki..."

Co dalej? Hihihi.
W moim przypadku, zamiast kanapy, zwyczajna kanapka. Cóż, czekolada pasuje do chleba równie dobrze, jak do pośladków. Zwłaszcza zaś chudego tyłka Pana X.

Tymczasem moje pośladki są radosne, nie tyle gdy je smaruję czekoladą, ale gdy jem czekoladę ! Kalorie, fajne słowo! Pośladków końcu przybywa i pupa nie boli tak, gdy jeżdżę na rowerze. I jest cieplej. I dżinsy jakoś lepiej leżą. Ej, czy tam w lustrze to ja czy może Beyonce? Ha!

W jesienne wieczory nigdy nie będę sobie żałować czekolady.

Żałować to ma jedynie czego Pan X.
I nie jest to jedynie melancholijna refleksja nachodząca mnie jesiennym wieczorem, a goły fakt!

P. S. Czy muszę jeszcze po tym wszystkim pisać, że życzę Wam słodkich snów?

Bez pracy nie ma kołaczy

2011-10-14T12:57:00.000-07:00

Zawsze, ale to zawsze, gdy rano słyszę budzik pojawia się we mnie to samo zaskoczenie: To już? Już pora wstawać?! Ale przecież dopiero co...

Ech, no dobra, już dobra...

Co zrobić, gdy zamiast znajomego dzwonka budzi nas dźwięk nadchodzącego smsa? Zdziwić się jeszcze bardziej?

Co zrobić, gdy okazuje się, że ten sms jest autorstwa Pana X? Wezwać agentów Scully i Muldera? Bo to istna sprawa do Archiwum X. Pan X., prócz tego, że wyznaje zasadę zero całowania do X (słownie: dziesiątej randki) ma też zasadę "zero smsów". A tu, proszę...

"Życzę miłego dnia".

Coś tu jest nie tak...

Albo on czyta mojego bloga... albo... Nie, to absolutnie niemożliwe. Wtedy z pewnością nie pisałby do mnie w ten sposób. A jeśli? Jeśli przeczytał i się przejął? Kurczę, dzień dopiero co się zaczął, a ja już mam ochotę zawołać "Oh, my God!".

To ja już rzeczywiście wolę znajomy dźwięki budzika. Wiem, że czeka mnie coś dobrze znajomego. Praca.

Jakkolwiek dźwięk tego słowa wywołuje we mnie/ nas dziwne drżenie ciała w połączeniu z odruchem wymiotnym, zwane dalej konwulsjami, praca jest... potrzebna. Nie, nie do robienia pieniędzy. Do poczucia satysfakcji.

Wiem. Pracuję w szkole dopiero drugi miesiąc i jestem pani mądralińska, ale właśnie dlatego wolno mi pleść mądrości, takie jak ta powyżej. A tak szczerze mówiąc, to...

Nie lubię wstawać do pracy. Jechać do niej na moim zielonym rowerze, podczas gdy mój róż na policzkach spływa razem z strugami jesiennego deszczu, a na jego miejsce pojawia się róż naturalny (jestem zziajana!). Nie lubię być obładowana jak wielbłąd bardzo bogatego Araba. Nie lubię okienek, zastępstw i dyżurów.

Lubię jednak pracować. Uczyć. Być z dziećmi. Zwłaszcza, gdy oglądami ich zasłuchane twarze. Owszem, zdarza się to nie często, ale gdy się już zdarzy, czuję się jakby wreszcie, po wielu próbach, wyszło mi to trudne ciasto.

Kołacz, na przykład.

Jako przykładna konserwatystka i tradycjonalistka zrobiłam dziś, w Narodowym Dniu Edukacji, kołacz. Jako wolny duch i liberalistka pod wieloma względami, również i kulinarnymi, upiekłam go z dynią, imbirem i czekoladą.

Nie jest to dla mnie łatwy wypiek. Im dłużej gotuję i piekę odkrywam, że to wcale nie jest tak łatwe jak 2 + 2, bo tu trzeba o wiele więcej składników. Do kołacza trzeba, na przykład, aż dwóch rodzajów mąk. I jaj. I drożdży. I mleka. I kilku godzin. Ale ta praca jest swego warta. Bo... bez tej pracy nie było by... kołacza.

Jako że granica między miłością a kulinariami jest cienka jak plasterki sera krojonego przez moją Babcię, powiem tak: i tu nie wystarczy jeden sms wysłany mi przed pracą. Pan X. chce mnie, musi się napracować i wcale nie myślę już tylko o pracy jego ust. Może i do tanga wystarczy jedynie dwojga, ale do związku trzeba czegoś więcej.

Czy czekoladki, róże i liściki wystarczą?
Owszem.
Wystarczą dla Pani Nauczycielki.
Moi uczniowie sprawili mi tymi podarunkami ogromny prezent.
Jako Pani Nauczycielka czuję się doceniona. Ale jako kobieta?
Panu X. chyba potrzeba w tek kwestii jeszcze jednej lekcji. Mianowicie, trzeba mu powtórzenia jednego starego przysłowia -

Bez pracy nie ma... kolejnej randki z panną Aurorą.

Niniejszym ogłaszam, że jest weekend. I o żadnej pracy nie chcę już więcej słyszeć! Kto coś piśnie dostanie uwagę na bloga ;-)

Jak smakujesz?

2011-10-11T11:55:00.000-07:00

Po fali euforii jaka ogarnęła mnie wobec faktu, że Pana X. nie zraził mój czosnkowy oddech oraz po ostatnim spotkaniu, na którym to on mnie zraził, pozostawiając niesmak w ustach, nastała... szara rzeczywistość. Innymi słowy, zaczęliśmy umawiać się na randki jak normalni ludzie. Na spacery, do kawiarni, do kina. Często. Gęsto. I mdło...

- Psze pani, psze pani! - słyszę niemal codziennie wołanie uczniów - nie smakuje mi ten obiad w szkole!

Dzieci są genialnymi smakoszami. Choć to ja jestem ich nauczycielką, one uczą mnie konstruktywnego grymaszenia.

- Za słone? Za ostre? Za słodkie? - dopytuję.

- Niee-ee, psze pani. Po prostu mi nie smakuje.

Odpowiedź na piątkę z plusem. No proszę, a ja się doszukuję ideologii. Ech, cholerna dorosłość...

Tymczasem bywa, że coś jest mdłe i nie wpisuje się w nasze gusta.

Po to chyba istnieją przyprawy. Dla przykładu, ketchup nieraz ratuje każde jedno danie. Albo - w moim przypadku - pieprz cayenne. A propos pieprzu cayenne...

Próbowałam dodać szczyptę pikanterii do bezpłciowo smakujących spotkań z Panem X.

Poszłam na łatwiznę. Postanowiłam zacząć się z nim całować.

Jest taka teoria - a wyczytałam ją nie w "Faktach i mitach", lecz w wysoce kompetentnej literaturze - że ludzie poznają siebie właśnie po pierwszym pocałunku...

Na spotkaniu jest drętwo, on nudzi, ona znudzona, ale jak przyjdzie co do czego, innymi słowy jak się pocałują, wiedzą, że rozmowy o niczym mają odpowiednie uzasadnienie.

Głodna tej wiedzy postanowiłam dowiedzieć się jak to jest ze mną i mym absztyfikantem.

Do dzieła, bejbe! - należało by zakrzyknąć, umalować usta błyszczykiem i...

Tymczasem nie ma tak letko... To już chyba dziewiąta randka, a on... NIC!

Owszem, prócz 10 cm wzrostu, Panu X. przydałoby się też więcej śmiałości.

Skąd mam wiedzieć czy Pan X. to ten? Owszem, randki z Panem X. są znośne, ale czy on sam będzie mi smakował?

Muszę coś wykombinować... Przecież wiem, że ma ochotę mnie pocałować! Może należy go jakoś ośmielić? Może lampka wina? Albo od razu pół butelki?

Na szczęście nadarzyła się okazja (tak, co bym nie wyszła na alkoholiczkę po godzinach)! Parapetówka znajomej! A tam... same pary! Smakujące siebie, pardon! - całujące się namiętnie! Na fotelu, w drzwiach, w korytarzu, na blacie kuchennym (moi faworyci!)... Do tego nastrojowa muzyka. Panie X. pij pan to wino szybciej! - myślę sobie.

Iiii....

Iiii???

Wyobrażacie sobie siedzenie w restauracji wypełnionej smakowicie pachnącym jedzeniem przed talerzem pełnym najwyborniejszych smakołyków i nie skubnięcie ani kawałeczka?! Istna tortura! Pan X. właśnie się jej poddał! Brawo!

W takim razie Pan X. jest masochistą.

Owszem, nie pocałował mnie.

Co prawda, moje usta nie są obecnie na urlopie, ba! - palą się do pracy - nie zdecydowałam się jednak by wyjść z inicjatywą i sama go pocałować. Z kilku powodów. Głównie zaś z jednego - tym razem to ja byłam muffinką.

A tak na marginesie. Pan X. skosztował tylko niewielki kawałeczek czekoladowych pyszności, które przygotowałam na tą imprezę.

Cóż, nie dane mi było poznać smaku Pana X.

Przekonałam się jednak, że i nie-smak ma swój smak... Jaki?

Jeśli zastanawiacie się po kiego grzyba nadal się umawiam z Panem X. to wiedzcie, że od tego dnia wolę o 4.00 iść na grzyby, niż umówić się z Panem X.

Może przy Panu X. wyjdę na obżartucha, ale ja tam wolę jeść, niż jedynie patrzeć na jedzenie...

Czy droczenie to przewinienie?

2011-10-07T13:04:00.000-07:00

Masło orzechowe?

Jest.

Dynia?

Jest.

Szare renety?

Obecne.

A... sztućce?

Są. O!

Więc jestem wprowadzona na całego.

Więc szafa gra.

Albo raczej stoi. Cała i poskładana.

W niej zaś ubrania.

Za oknem pada deszcz, w imbryku parzy się herbata z sokiem malinowym i świeżym imbirem. Błogostan. I ręczę Wam za to, że mógłby on swobodnie przejść w stan prawdziwej ekstazy, gdyby nie jeden fakt. Nie, nie chodzi o wybory do parlamentu. Czy jeśli Wam powiem, że też nie o to, iż cały weekend mam jakieś-tam szkolenie i nie chodzi też o zgubienie kluczyków do roweru, ani nawet o to, że złamałam prawy zausznik okularów zakupionych ledwie tydzień temu, to będziecie wiedzieli o co chodzi?

Oczywiście, że o ostatnią randkę z Panem X.

Być może Pan X. dysponuje jeszcze bardziej ironicznym poczuciem humoru, niż ja, bo zdecydował się na bardzo dziwną strategię randkową. Mianowicie, po tym jak uprzednio w ogóle zapomniał o randce, czym mnie wkurzył, na kolejnej randce postanowił się zjawić. I zirytować jeszcze bardziej.

Facet ewidentnie działa mi na nerwy.

Jeśli chcecie wiedzieć jak mu się udało wzburzyć krew takiej oazy spokoju jak ja

i - uwaga! - nie jesteście płci męskiej, proszę, czytajcie dalej!

Udało mu się to na kilka sposobów. Nie wiem, czy je ćwiczył wcześniej, ale wygląda na to, że tak, bo poszło mu jak po maśle.

Zaczęło się od komplementowania moich znajomych. Brzmi niegroźnie?

Ja mu zagroziłam, że wyjdę z kawiarni ( a wierzcie mi, piłam naprawdę dobre kakao i nie miałam najmniejszego zamiaru wychodzić), jeśli jeszcze raz zapyta, czy moja Starsza Siostra jest wolna, bo z tak ładną dziewczyną chętnie by się umówił.

Czy ja jestem tak nudna, że facet musi na spotkaniu ze mną myśleć o innych niewiastach?

Czyżbym mu się nie podobała?

Z całą pewnością podobają mu się brutalne sceny w filmach. Dlaczego wybrał akurat horror jako film na wspólne oglądanie? Ja cierpiałam, a on miał ubaw po pachy. Czyżby rzeczywiście tak zachłannie pragnął zbierać u mnie punkty karne?

Oj, chyba tak, bo po tym wszystkim zabrał mnie na wspólne jedzenie do... Co-nie-co... Znacie taki lokal? No właśnie, ja nie... bo nie lubię fast foodów. Lubię za to gotować. A Pan X. dobrze o tym wiedział... Wcinałam więc frytki wraz z tekturową niby-sałatą-z-niby-pomidorem.

Nie tylko fast foodowym jedzeniem, ale bardziej zachowaniem Pana X., zniesmaczona co nie miara powędrowałam wyżalić się Starszej Siostrze.

Ta zaś, ku memu zdumieni, parsknęła śmiechem.

"On się z Tobą tylko droczył, muffinko" - szepnęła mi do ucha. I zamilkła, jakby wszystko było wyjaśnione.

Acha. A więc to tak... A więc nie spodobało mi się w Panu X. to, że jest... Panem X. a nie Panią X. Ekhm... Znaczy się, nie podoba mi się jego męskie myślenie. Ba! W ógle nie podłapałam jego męskiego myślenia... ?!

Być może.

Po powrocie do domu miałam ochotę zjeść coś normalnego. Lody czekoladowe, na ostudzenie moich emocji. Tylko gdzie jest łyżka? Przecież kupiłam łyżki! Aż trzy!

Gdzie ona... ?!

Zajmie mi jeszcze sporo czasu, nim przyzwyczaję się do nowego mieszkania i wszystkich kuchennych szufladek.

A może potrzebuję też czasu do przyzwyczajenia się do męskiego myślenia? W końcu droczenie to nie żadne przewinienie. Tylko flirt... w męskim ubraniu. Może częściej powinnam spotykać się z Panem X. niż umawiać się z psiapsiółami? Może powinnam dać czas nie tyle Panu X, co samej sobie, na odkrycie wszystkich szufladek jego męskiego mózgu?

O ile ten mózg jest... Hihi.

Lepszy model

2011-10-04T11:22:00.000-07:00

Kto byprzypuszczał, że w październiku będę mogła nosić krótkie spodenki! I to bezlegginsów! Ja bym na to nie wpadła! Podobnie, nie wpadłabym na to, że będę jeśćpłatki musli z bananem i mlekiem przy pomocy noża… i że cała zawartość mojejkuchni będzie sprowadzać się do tychże płatków i mleka właśnie, puszki tuńczyka(jak zawsze…) oraz paczki kukurydzy do prażenia (nie mogłoby jej zabraknąć nawet jeśli za pół godziny miałby nastąpićkoniec świata). Poza tym bogatym dobytkiem jedzeniowym, mam też na półce książkęz przepisami Julii Child. Nie bardzo jednak wiem po co mi ona, chyba że ktoślubi popcorn z dipem tuńczykowym.

Czy jestem wwięzieniu?

Nie.

Czy biorę udziałw nielegalnym eksperymencie naukowym, który ma udowodnić, że człowiek jest wstanie ze smakiem zjeść popcorn z dipem tuńczykowym, używając do tego jedyniemałego nożyka?

Bardzoprawdopodobne. Ale też nie.

Jestem w moimnowym mieszkaniu!

Tak, zmieniłammieszkanie na nowy lepszy model.

Nie żebym narzekałana mojej poprzednie, ale mając do wyboru ciastko i ciastko z czekoladą, to zawszewybieram to z czekoladą, rzecz jasna! W wypadku mojego nowego mieszkaniaczekoladą okazało się biurko. Tak, tak, jako Pani Nauczycielka potrzebujębiurka nie tylko w sali lekcyjnej, ale też poza nią (niestety). W tymmieszkaniu, w przeciwieństwie do kilku poprzednich lokali zajmowanych przez mąosobę, jest miejsce na biurko. Jest mnóstwo miejsca. I ja sama. Jak na razie.Już za parę chwil wprowadzi się tu moja przyjaciółka Maja.

A! Byłabymzapomniała, jest też i Pomocny Ignacy. Przystojny sąsiad? Po historii z PanemZbyszkiem dałam sobie spokój z jakimikolwiek romansami nawiązywanymi z osobamimieszkającymi w tej samej klatce i kupującymi produkty na kolację w tym samymcałodobowym spożywczaku. Pomocny Ignacy to moja rękawica kuchenna, która dozłudzenia przypomina mi jakiegoś włoskiego amanta uwodzącego na wyśmienitespaghetti. Zobaczymy co pokaże mój Ignacy! Mam tylko nadzieję, że pokażewięcej, niż Pan X.

Pan X. pokazał mibowiem ostatnio, na czym polega skleroza u osób przed 30. rokiem życia.

Otóż, w dniu,mojej przeprowadzki byliśmy umówieni na wspólną imprezę. Nie wiem jak tozrobił, ale zapomniał o tym fakcie, co więcej, zapomniał mnie powiadomić, żenie przyjedzie. Wypiwszy dwie lampki czerwonego wina, zadzwoniłam do niego wtej naglącej sprawie, gdyż moje nogi już podrygiwały w rytm muzyki J. Lo iPitbulla. Na to Pan X. odparł, że on również wypił tyle, że piwko, przez co niezamierza nigdzie się wybierać... Uznał, że nie idziemy dziś na imprezę, bo mamprzeprowadzkę na głowie.

Ciekawewnioskowanie…

Na głowie to onniebawem będzie miał siniaka. I to ja mu go zapewnię.

Że niby jestem okrutna?

Okrutna byłabym, gdybym zdecydowała się wymienić go na lepsze model, bo... bo co? Bo nosi trampki? Bo nie lubi nadmiaru chilli w daniu jednogarnkowym?

Nie zamierzam mu się też oświadczać. I to nie tylko dlatego, że jestem tradycjonalistką i konserwatystką i będę czekać na jego oświadczyny. W każdym razie mam ochotę go zobaczyć na parkiecie. Wystarczający powód, by go nie wyrzucać ani porzucać.

Tymczasem idę ochłonąć. Najlepszy sposób? Polecam składanie trzy-drzwiowej, dwumetrowej szafy...

And the winner is...

2011-10-01T13:39:00.000-07:00

...
Beata z bloga http://platterofcakes.blogspot.com/
Lafle z bloga http://lafle.blogspot.com/
oraz
Di z bloga http://alezszarysz.blogspot.com/

Gratulacje! I smacznego! :)
Acha, by poczuc smak tej czekolady, prosze o przeslanie swoich danych adresowych na moj adres e-mail!

P.S. To nie skrzacik, to taka brytyjska klawiatura nie pzowala mi sie wyslowic pieknie i poprawnie w jezyku ojczystym ;-)

Był sobie chłopak

2011-09-30T12:35:00.000-07:00

Pierwszy był Adam. Nie, nie ten od Ewy, co za nią ganiał jak oszalały zwierz po Raju. Tak miał na imię chłopak, z którym umówiłam się na pierwszą randkę w życiu. "Jestem Adam, pierwszy mężczyzna na ziemi". Tak mi się przedstawił, a ja po raz pierwszy poczułam, że randki to nie tak prosta sprawa, jak to malują w filmach. Kto jest temu winien? Tylko nie patrzcie na Ewę. Ona już swoje przeskrobała...

Faceci, ech...

Nie wiem kiedy to się stało, że jak budyń waniliowy z malinami zaczęły znów mi smakować randki. I faceci. Wiem jedno. Maczał w tym wszystkim palce nie kto inny jak...

Johny Depp.
Czy byłabym tą samą kobietą, gdyby nie codzienny rytuał wzdychania do plakatu boskiego Don Juana, gdy miałam naście lat i wielkie marzenie o poślubieniu tego pana? Nastolatką przestałam już dawno być, nie przestałam chodzić na każdy film z Johnym. On poślubił Vanessę Paradis, ja nie przestałam czuć dreszczy, gdy widzę jego oczy na ekranie. To, co z tego, że są też wlepione w setki innych kobiet, które siedzą w kinie?

Gdyby nie było facetów, nie było by nie tylko boskiego Johny'ego.
Owszem, nie byłoby nadmiaru tłuszczu na brzuchu, ale nie było by też wspólnie wyjadanych lodów z psiapsiółą, która musi się wyżalić nam w środku nocy, bo facet nie odpisuje jej na smsy. Owszem, może by i nie było takich rachunków za telefon, ale nie byłoby też długich babskich pogaduch, relaksujących lepiej, niż pobyt w SPA. Nie byłoby upływu gotówki wydawanej na wodoodporny tusz do rzęs i inne stringi, ale nie byłoby też zachwytu w męskich spojrzeniach na widok tych rzęs (i czegoś tam jeszcze).

Z facetami trochę jak z pieniędzmi, nie oni sami w sobie są nam potrzebni i czci godni, lecz to, co dzięki nim mamy...

Na kim wyładowywałabym stres i złość?
Kogo obarczałabym za mój popsuty humor?
Komu zwracałabym uwagę, że miejsce posmarkanych chusteczek jest w koszu na śmieci, a nie na środku pokoju?
Co byłoby moim problemem, jeśli nie wzrost Pana X. ?
Kto wytłumaczyłby mi różnicę pomiędzy dwoma samochodami o różnych markach, ale tych samych kolorach (bo niby jakaś różnica jest...).
Czy byłoby do kogo kierować słowa: "Burak jesteś kwaszony i tyle! Żegnam!"?
Kto przypominałby mi, że nie jestem postacią z powieści Jane Austen?
Kto bez skrępowania by przy mnie beknął? Okej, akurat dla tego powodu, świat bez mężczyzn byłby może fajniejszy.

Kto stanowiłby moją inspirację do pisania bloga? Czy mój blog w ogóle by istniał?!
Brrr...

Świat bez czekolady wydaje się niewinną umysłową igraszką w porównaniu do horroru myśli o świecie bez mężczyzn.

W Dniu Chłopaka składam wielkie i szczere podziękowania temu, kto wymyślił facetów. Rany! Jak dobrze, że jesteście! :-D

Hm... A tak na marginesie, zauważyliście, że obchodzimy:

Dzień Chłopaka oraz Dzień Kobiet.

Hm... Zaiste zastanawiające. Niby drobnostka, ale jednak... Cóż, w końcu wszyscy faceci to tak naprawdę wieczni chłopcy. Hihihihi.

I znów dzięki Wam, Mężczyzną, panna Aurora pochichotała zdrowo i podniosła swe ego.

Drobna usterka

2011-09-27T13:57:00.000-07:00

Może mam małąusterkę na mózgu. Być może już dawno powinnam się ustawić w długiej kolejce doPana Doktora od tych spraw. Może to tylko niewinne zboczenie… Pan Doktor odtych spraw będzie wiedział. Czy już osiągnęłam stadium zrzędliwej starej panny,czy nadal jestem ryczącą singielką? - no bo wybrzydzam.

Ech... Cóż ja biedna poradzę. Lubię wysokich. I już.

A Pan X. ma jednądrobną usterkę - jest drobny.

Drobny, już spieszę z tłumaczeniem, znaczy, żejest dość niski i do tego szczupły.

Wierzcie, mi, żegdy ja – kobieta 150 w kapeluszu i szpilkach – mówi o facecie, że jest drobny,to jest coś na rzeczy.

Cóż, miłość niewybiera.

Ale ja wybieram.

Po pierwsze wybrałam, że wybiorę się z Panem X. na jeszcze jedną randkę.
Po wtóre, że dam chłopakowi szansę. Nie jakobym była łaskawa. Raczej ciekawa. Ciekawa tego, czy będę w stanie zaakceptować tę jego usterkę.

Szczerze powiedziawszy, nie bardzo chciało mi się pójść na tą randkę. Szczerze powiedziawszy, zapomniałam o niej. I zjadłam trzy kanapki z świeżym czosnkiem. Takie chrupiące, z podwójną ilością masła. Jak świat długi i szeroki, wszyscy wiemy, że po alkoholu nie należy prowadzić samochodu. Podobnie, nawet bardziej, wszyscy wiemy, że po spożyciu czosnku nie należy zbliżać się do innych ludzi.

Już widzę nekrologi w jutrzejszym wydaniu lokalnej "Wybiórczej" -

Młody farmaceuta znaleziony nad brzegiem jeziora.

Przyczyna zgonu nieznana.

Najprawdopodobniej zaczadzenie.

Funkcjonariusze odmawiają dalszych badań przez wzgląd

na odór czosnku unoszący się wokół ofiary.

Nic dziwnego, że postanowiłam nie zjawiać się na randce. Dla jego dobra.
Dokładnie w tym momencie Pan X. zatelefonował, uprzejmie donosząc, że za minutę będzie pod moim mieszkaniem. Kto wymyślił telefony?! Cudownie. Stworzymy nową wersję "Romea i Julii", w której nie tylko jedna scena toczy się na balkonie, a cała akcja. Bynajmniej cała randka. W ten sposób ja nie zauważę jego drobnej usterki, ani on nie poczuje mojej drobnej usterki...
Ech, żeby świat wyglądał tak jak u Szekspira, to by wszystkie tragedie można byłoby nazwać komedią. Tymczasem w realnym życiu na sekundę przed przyjazdem Pana X. ja borykałam się z prawdziwymi problemami. Gdzie jest tusz do rzęs? A róż do policzków? Wszyscy święci, wraz ze świętym Idzim, mam niewydepilowane... brwi, moje brwi! Brwiiiiiiii...

Więc poszliśmy do lasu. Ja, bez makijażu, zionąca czosnkiem i lekko drgającą powieką (tam mam, gdy jestem podenerwowana i próbuję to ukryć). I on, Pan X.

Na koniec randki, Pan X. zadał mi pytanie - czy chłopak, który pocałuje dziewczynę, a jej się to nie spodoba, dostanie z liścia?

Chłopak miał uzasadnione obawy. W końcu byliśmy w lesie. Drzew wkoło, że ho-ho!

A ja przestałam mieć obawy. Pan X. zaakceptował moje drobne usterki. Wszyscy święci, wraz ze świętym Idzim i wszystkimi chórami Niebios, ten chłopak chciał mnie pocałować! Mnie, która jeszcze kilka godzin temu zajadała się czosnkiem!!! Albo ma zuchwalec stępiony węch, albo...
A ja się zastanawiam, czy warto się z nim spotykać, bo jest raczej drobny. Hm.

Czy też uważacie, że to lepsze zakończenie, niż wymyśliłby sam Szekspir?

P.S. Mam nadzieję tylko, że jego - po spożyciu czosnku - nigdy nie najdzie ochota na całowanie mnie.

P.PS. Nie, nie pozwoliłam mu siebie pocałować w tym lesie. Nadal miałam na uwadze owe nekrologi, które mogłyby się pojawić w jutrzejszej "Wybiórczej". A jestem z Panem X. umówiona na kolejną randkę.

O gustach się dyskutuje

2011-09-22T13:26:00.000-07:00

Z randkami w ciemno jest jak z pudełkiem czekoladek

- nigdy nie wiesz na kogo natrafisz!

Doprawdy, nie miałam pojęcia, czego się spodziewać, idąc tamtego wieczoru na randkę z Panem X. Czy przypadniemy sobie do gustu? Czy będzie tak drętwo, że będę musiała na moment wyskoczyć do sklepu po "kropelkę", by rozmowa się kleiła? Czy Pan X. będzie tak przystojny, że złamię swoją żelazną zasadę "nie-całowania się na pierwszej randce"? A może Pan X. to stary zdziadziały kawaler, który pomiędzy dłubaniem w zębie, a dłubaniem w nosie lubi umawiać się z niewinnymi internautkami na kawę?

Mimo wszystko zdecydowałam się jednak pójść do fryzjera...

Byłam na miejscu przed czasem, by badawczym okiem obrzucić wszystkich panów w promieniu mili i w razie w. spieprzać stamtąd, co sił w kończynach.

Niestety nie musiałam bawić się w Forresta Gumpa. Pan X. nie pojawił się w ogóle. Po piętnastu minutach, wyzywając go w myślach od buraków i innych, zaczęłam zbierać się ostentacyjnie z miejsca, obmyślając sposób trzaśnięcia drzwiami kawiarni.

No to klops...

Nie do końca.

Raczej placki ziemniaczane.

Zanim szepniecie do siebie "O rany, Aurora do reszty zwariowała!!!", posłuchajcie jak z klopsa można zrobić placki ziemniaczane. Zaiste sztuka kulinarna to trudna, ale możliwa do zrobienia. I smakuje całkiem przyzwoicie.

W przeciwieństwie do mojej osoby, Pan X. zapisał sobie mój numer telefonu. Dokładnie w momencie, gdy ja chwytałam za klamkę kawiarni, postanowił z niego skorzystać. Dziwne, ale wysłał mi smsa z zapytaniem, czy się zjawię. Dziwne, zaiste.

Cóż, przypadki chodzą po ludziach, a po Aurorze najbardziej... Tak więc, okazało się, że nikt nikogo w balona nie zrobił. Chyba, że oskarżyć właścicieli dwóch kawiarni o łudząco podobnych nazwach z kawą w roli głównej. Pan X. poszedł do jednej, a ja do drugiej. Tak jakoś wyszło.

W związku z powyższym miałam wielką ochotę strzelić focha. W końcu jednak to on do mnie przyszedł. I kupił pyszny koktajl. I powiedział pod moim adresem trzy ładne komplementy. Okazało się też, że:

lubi jeść.

I lubi dzieci.

Nie pije, nie pali, nie jest grabarzem.

Nie przepada też za szukaniem guza na imprezach.

Szuka za to dziewczyny.

Gdybym przypadkiem zamierzała za niego wyjść za mąż, oznaczałoby to zostanie żoną Pana Magistra, Aptekarza, znaczy się.

O!

I problem z głowy, jak mawia slogan reklamowy jakiegoś lekarstwa na ból głowy.

Nim w randkowym ferworze okrzyknę go ideałem faceta, pozwólcie że opowiem Wam coś nie coś o plackach ziemniaczanych mojej Mamy. Z tymi plackami to jest tak, że są tak chrupiące i kuszące, że gdyby ktoś urządził konkurs na najapetyczniejsze placki ziemniaczane globu, zajęłyby pierwsze miejsce jak nic! Są idealne.

Tylko, że ja nie przepadam za plackami ziemniaczanymi. Jako jedyna w rodzinie. Po prostu tak mam, że nie podchodzą pod moje gusta.

I nieco podobnie jest z Panem X.

Żeby nie było, że grymaszę - jak Mama już zrobi te swoje arcy-placki i tak zawsze zjadam jednego lub dwa.
Stąd też umówiłam się z Panem X. na kolejną randkę...

Na początku była czekolada

2011-09-20T09:56:00.000-07:00

Był wrześniowy poranek. Jeden z tych dni, w których myślisz sobie "nie ma to jak złota polska jesień". Uśmiechasz się bez powodu, prawisz ludziom komplementy, a wizja pracy do 19 nie przeraża aż tak bardzo. W takim właśnie błogim momencie odwiedziła mnie w pracy Klara. Zawsze, gdy zjawia się Klara, mój dobry humor robi się jeszcze lepszy. Nie tym razem. Tym razem, po wyjściu mojej przyjaciółki pozostał we mnie niepokój. Był to najbardziej twórczy niepokój jaki zdarzyło mi się przeżywać. Tego dnia długie godziny pracy minęły niepostrzeżenie. Wieczorem coś zmieniło się w moim życiu na zawsze. Rok temu zasiadłam przed komputerem i po raz pierwszy oficjalnie wypuściłam moje słowa w wirtualny świat.

Powstał Blog Czekolady.

Co takiego zasiała we mnie Klara, że zdecydowałam się niczym Alicja wskoczyć do nory, gdzie po drugiej stronie monitora czekał mnie zupełnie nowy, nieznany świat?

Klara... Ach, pozostawię to tajemnicą do końca!

Lubicie tajemnice, prawda?

Nie? W takim razie pozwólcie, że zdradzę, że moja ostatnia randka z Panem X. nie okazała się klopsem. Czy była jednak deserem czekoladowym? A może jałową zupą w proszku? Śpieszę z odpowiedzią już w kolejnym poście!

Tymczasem czas dla paparazzi! :D

Ach, byłabym zapomniała - przecież, nie jestem sławna. Nie wiem, ilu trzeba mieć obserwatorów, by stać się celebrytą. Nie wiem, ile wejść na dzień trzeba odnotować, by pozować do okładki "Gali" albo "Vivy". Nie dbam o to. Wiem jedno, gdy po pół roku prowadzenia bloga odnotowałam 1 komentarz pod moją pisaniną i gdy po pół roku odnotowałam, że moją pisaninę przeczytało już 100 osób, byłam najszczęśliwszą blogerką we wszechświecie.

Po roku prowadzenia bloga przecieram oczy ze zdumienia: 151 obserwatorów?! Ponad 30 tysięcy wejść?! Prawie trzydzieści komentarzy?! Jak to tak?! No tak - podobno czekolada uzależnia.

Nie pozwalacie mi być nieszczęśliwą! A ja nie pozwalam sobie być wobec Was dłużną. Stąd

czekoladowy konkurs!!!

Chcę obdarować czekoladkami trzy wylosowane osoby. Wystarczy pod tym wpisem odpowiedzieć na następujące pytanie: "Jaka potrawa według Was prowadzi przez żołądek do serca?". Innymi słowy - co przygotowalibyście na randkę, by rozkochać w sobie tego Kogoś?

Na Wasze smakowite i rozkoszne odpowiedzi czekam do końca września. Losowanie i wyniki konkursu 1 października. Piszcze, inspirujcie mnie i innych czytelników, a nóż komuś pomożecie szczęśliwie znaleźć tą drugą połówkę... Hihihi.

Randka w ciemno

2011-09-16T14:50:00.000-07:00

Przyszła Jesień przynosząc dynie, gruszki, winogrona i apetyt nie tylko na tartę owocową, ale i... miłość. Przyniosła też wczesne wieczory i ciemne poranki...
Ciemność widzę, ciemność...

Być może powinnam zmienić okulary na mocniejsze.
Albo raczej powinnam zacząć używać innych fusów do kawy, bo w tych dotychczasowych nie widzę nic, prócz ich ciemnej bezkształtnej masy. Żadnego zarysu twarzy, inicjału... Nic. Albo raczej nikt.

- A Panowie w-fiści? - pytacie.

W końcu każda szanująca się szkoła takowych posiada. Owszem, odpowiadam, są i panowie od w-fu. Są zaobrączkowani, jeśli już wdawać się w szczegóły. Podobnie jak Pan z Informatyki. O, przepraszam, ten jest i dzieciaty.

Czy wobecpowyższego czeka mnie los nauczycielki starej panny w za wielkim wyciągniętymswetrze, na którym wieszają się kocie kłaczki jej pupila o wdzięcznym imieniuAtanazy? Może już powinnam zaprenumerować „Świat seriali” i kupić zapas ciasteczekz nadzieniem czekoladowym na cały rok?

A może powinnam trochę się rozejrzeć? W końcu nie każdy ma takie szczęście jak Anka i spotyka miłość swojego życia w pracy. I to w pracy na zmywaku...
Może zwyczajnie powinnam wyjść na miasto? W końcu tak jak dzieci na jesień znajdują pod drzewami kasztany, tak ja mogę znaleźć tego Kogoś pod ... ratuszem. O!

I rzeczywiście. Spiesząc ostatnio na lody miętowe i przechodząc przez ratuszowe arkady nagle usłyszałam coś, co wprawiło mnie w zdumienie, a nawet otępienie. Tak się składa bowiem, że "cześć" padło z ust nieznajomego. I było skierowane do moich uszu (chyba, że ów nieznajomy lubiłby mówić do siebie samego).

Co tu robić? Co tu robić?

Na szczęście nawet w chwilach otępienia zachowuję zdolność małpowania, odpowiedziałam więc i ja: "cześć". Niestety dalszy tok rozmowy był tak niesmaczny, że musiałam kupić dodatkową porcję lodów... Pozwólcie, by miast przytaczać słowa nieznajomego, pozostawię tylko mój osobisty komentarz - świat pełen jest mężczyzn, którzy jeśli nawet czegoś dobrego chcą, to robią to w taki sposób, że kobiecie przychodzi ochota na rychłą ucieczkę na księżyc.

To już może nie pozostawiać wyboru tego kogoś losowi, a w ręce specjalisty?
Dajmy na to takiego Jacka Kawalca!
Ach, jaka szkoda, że program

"Randka w ciemno" zdjęli z anteny.

Byłabym stałą uczestniczką!

Wygląda jednak na to, że nic straconego.

Wiem, że umawianie się przez Facebooka to nic eleganckiego. Ale wywołuje dreszcze. I trochę przypomina program Jacka. Nigdy nie wiesz kto jest po drugiej stronie monitora. Przy odrobinie szczęścia będzie to człowiek. W każdym bądź razie przyjęłam to zaproszenie. I tak oto mam randkę. Nie z Jackiem Kawalcem. Z Panem X.

Z resztą nieważne, czy będzie klops… Grunt, że – tak jak obiecałam – będzie znów o czympisać na blogu, prócz zadręczania Was opowieściami zza szkolnych murów.

A jeślijutrzejsza randka jednak okaże się klopsem, to tym bardziej moja obietnicazostanie spełniona, bo dzięki temu będzie i akcent kulinarny. Mam tylkonadzieję, że przepadacie za klopsami…

Zakazany owoc

2011-09-13T12:03:00.000-07:00

Chłopak kumpeli, ksiądz, bad guy, satanista, gej... Zakazany owoc nie jedno ma imię.

Z pewnością ma jednak jeden i ten sam kształt - jabłka.

Jabłko, z wszystkich zakazanych owoców kusi najbardziej. Co najlepsze, ulegając tej pokusie, nie mam najmniejszych wyrzutów sumienia. Powiem więcej, rozumiem Ewę w Raju. Adama tym bardziej... Nie dziwię się, też, że jabłko jest symbolem Nowego Yorku oraz komputerowej korporacji.

Jabłko ma moc. Bynajmniej nade mną... Owszem, rumieniąc się jak jabłuszko, wyznaję, że jem średnio pięć jabłek na dzień. To nie uzależnienie, jednak. To miłość.

A propos miłości i zakazanych owoców to nie mam z tym najmniejszego problemu. W przeciwieństwie do jabłek, facetów wokół mnie raczej mało. I dobrze. Przynajmniej mogę skupić się na ważnych sprawach. Gotowaniu, na przykład. Tak oto upiekłam szarlotkę.

Szarlotka nie jest moim ulubionym ciachem. Musiałam jednak pozbyć się jakoś 20 kilogramów jabłek... Rzecz jasna, do zrobienia szarlotki potrzebne mi były tylko 3 duże, soczyste, lekko kwaśne jabłka.

Tymczasem w życiu potrzebny byłby mi tylko 1 facet.

Sezon na jabłka w pełni. A sezon na miłość chyba właśnie się rozpoczął... Coś czuję w powietrzu... Ale być może jest to zapach upieczonej szarlotki. W każdym razie pachnie... kusząco. I chyba ulegnę... To, co że na noc nie je się słodkiego? W końcu zakazany owoc smakuje najbardziej!

NAUCZ(yciel)KA

2011-09-10T16:00:00.000-07:00

W ramach weekendowego lenistwa usmażyłam sobie miskę popcornui zasiadłam przed moim lapciem, ambitnie wybierając przeglądanie ciekawychblogów, a nie oglądanie zabawnych filmików z udziałem Bilguuna ( to drugie teżostatecznie miało miejsce).

Dziwnym zbiegiem okoliczności natrafiłam też i na mojego bloga. Z wielkimzdumieniem i nie mniejszym niesmakiem odczytałam jego nagłówek.

Bo miał być o kulinariach i miłości, ewentualnie seksie.Obiecanki cacanki.

Tymczasem autorka, jakby próbując na siłę udowodnić, że jest Polką z krwi ikości, płacze i jęczy, i wzdycha, i boleje. Nad sobą, rzecz jasna.Cóż, też bym płakała i jęczała, gdybym nią była. Acha. Nią jestem. Tylko jakbyostatnio jej nie poznaję… To znaczy, siebie nie poznaję.

Podobno tylko winny się tłumaczy, ale co tam… Winna jestem, bo wypiłamlampkę wina. I zwyczajnie chcę światu coś wytłumaczyć.

Otóż, nie piszę ostatnio o kulinariach, bo z braku czasu, jadam głównie namieście. Zainteresowanych informuję, że jadam barszcz ukraiński lub zupęszczawiową. Raz trafiły się pierogi z szpinakiem.

Nie piszę też o miłości, bo z braku czasu, nie tyle, że nie mogęsię umawiać na randki, co w ogóle zapominam o istnieniu czegoś tak pociesznego,jak randki.

Wreszcie, nie piszę na blogu prawie w ogóle - z braku czasu... Brak czasu jestowocem moich zaślubin z pracą moich marzeń. Dla tych, którzy podobnie jak jamają w dniu dzisiejszym katar i nie wyczuwają nic, łącznie z brakiem wyczuciaironii w powyższym stwierdzeniu, informuję, że było ono doprawione sporą szczyptą tejże ironii.

Sparzyłam sięnieco...Bywa.

Nieraz nie jedno świetne ciacho, pozostawiało na mojej ręce czerwony śladrozgrzanej blachy albo piekarnika. Taka nauczka jak nic innego przypomina, by przy pieczeniunigdy nie zapominać o rękawicy termoochronnej!

Jeśli moja nowa praca bezlitośnie odziera mnie zresztek czasu, głosu oraz wiary w to, że jestem mądrzejsza od ośmiolatka, nierzucę jej. W końcu nie jestem współczesnym Don Juanem, który to rzuca potygodniu... By moja praca już więcej nie parzyła, zacznę używać rękawicy. Im więcejbędę miała porannych dyżurów, im częściej będę wzywana do Pani Dyrektor, im cięższabędzie moja walizka z książkami oraz im głośniej będą wrzeszczeć moi uczniowietym więcej będę gotować, tym częściej będę umawiać się na randki, tym lżej siębędę czuła.

Dobrze jest się czasem sparzyć, by nie zapominaćo tym, co najważniejsze, obojętnie czy będą to kulinaria i miłość czy teżhodowanie patyczaków… W końcu, nim zostałam Panią Nauczycielką, byłam po prostu…sobą, Aurorą. I nią zawsze pozostanę.

Mam przechlapane

2011-09-05T12:47:00.000-07:00

Jeśli zżera Was ciekawość, jak też (nie)umiejętnie stawia swe pierwsze kroki świeżo upieczona Pani Nauczycielka to już spieszę z opowieścią. Jeśli owa ciekawość nie zżera Was w ogóle, to i tak zostańcie przed monitorami, będzie... zabawnie? Ciekawie? Przerażająco?

Zacznijmy od tego, że tak jak większość kobiet nowoczesnych liczy zjedzone w ciągu dnia kalorie, tak ja powinnam zająć się liczeniem wtop, jakie zdarzyło mi się popełnić (w ciągu tylko jednego popołudnia w pracy). Wymieńmy tylko niektóre perełki:

Wyszłam z dziećmi na podwórko. Zonk. Może to małe wampiry i nieświadomie robię im krzywdę? W każdym razie surowo mi takich wyjść zabroniono!

Posłałam ucznia do Pani Woźnej po klucze. Zonk. Usłyszałam, że tak się nie robi, bo... dziecko może podrobić klucze. Ooo, sprytne te dzisiejsze maluchy!

Chwyciłam ucznia za rękę. Zonk do potęgi. Już widzę nagłówki gazet "Początkująca nauczycielka oskarżona o pedofilię/znęcanie się nad dzieckiem" (do wyboru do koloru, niepotrzebna skreślić).

Pomyliłam piętro, na którym miałam pełnić dyżur. Niespodziewany zonk. Dzwoniła do mnie sama Pani Dyrektor. Ech...

Jeśli Wam mało, to dodam, że wcale nie mało pryszczy wyskoczyło na mym, do tej pory, nieskazitelnym czole. Ba! Mam ich cały wysyp? Stres? A może za dużo czekolady (reakcja na stres)?

Nie wiem, ale Pan w sklepie rowerowym już mówił mi per ty, a nie per "pani". Cóż, przyzwyczajam się, że w dzisiejszych czasach to luksus, nawet usłyszeć "proszę pani" od ucznia klasy drugiej podstawówki.

Nie będę się jednak skarżyć Pani Dyrektor!

Poskarżyłam się za to Przyjaciółce... Jakoś wcale mnie to nawet nie zdziwiło, że w trakcie pogaduch niebo zasnuło się czarnymi chmurami, wobec których pomyślałam o filmie Armageddon... Pod pretekstem jedzenia szpinaku z czosnkiem szybko skryłyśmy się pod parasolem w pewnym lokalu, gdzie podają wyjątkowo apetyczny szpinak z czosnkiem. Gdyby jednak nawet sam Gordon Ramsay podał mi ten szpinak i to na złotej tacy, nie potrafiłabym się nim należycie rozkoszować. A to dlatego, że lekki deszcz wkrótce przemienił się w coś, wobec czego potężny parasol zupełnie wymiękał. Oberwanie chmury? I to jakie! Byłam tak mokra, jak gdyby przez przypadek wpadłam do jeziora.

Jak zmokła kura wróciłam do domu z jedną tylko myślą - dajcie mi film z Jimem Carrey'em w roli głównej i kubeł gorącej czekolady! Zonk. Jeszcze konspekty do napisania na jutro.

Czy rzeczywiście musiał jednak spać aż tak rzęsisty deszcz, bym sobie uświadomiła jedno -

mam przechlapane...

Schodki do szkoły

2011-09-03T11:51:00.000-07:00

Biała koszula. Granatowa spódniczka. Zbyt duży tornister. Ciężko przełknięta ślina, na widok ogromnego budynku, w którym jak w labiryncie pełno jest długich korytarzy, które prowadzą do innych korytarzy, a te do...
szatni, na przykład.

Szkoła.

Pierwszy dzień w szkole.

Któż by pomyślał, że usłyszę szkolny dzwonek jeszcze raz? Ja na pewno nie...

Tymczasem, stało się. Jestem Panią Nauczycielką.

Nim zacznę stawiać jedyn... jedynie piątki i zastanawiać się czy poranny kaszel to już pylica oraz zwinnie używać wskaźnika, należy nam wrócić do początku tego całego zamieszania. A wcale nie jest nim owy pławiący się w oparach sławy pierwszy dzwonek szkolny. Otóż nim ostatnia sierpniowa kartka z kalendarza odsłoni 1 września, nauczyciel już pracuje w szkole. Jeszcze nikogo nie uczy, ale to go uczą. O celach, planach, dotychczasowych błędach. Rada wydziału. Synonim słowa nuda…

Doprawdy, jeśli ktoś myślał, że szczytem nudy są flaki w oleju albo lekcja historii dyktowana z przestarzałego podręcznika to niech zweryfikuje te poglądy raz jeszcze, uczestnicząc wolontaryjnie w tego typu posiedzeniach.

Żeby nie nudziło się nikomu za bardzo, dziesięciogodzinne obrady kończą się listą zadań praktycznych do wykonania w szkole. Sama lista kończyła się zaś pozycją „malowanie schodów”.

- Ciekawe jak poradzi sobie z tym 60 letnia pani woźna – nie zdążyłam pomyśleć, kiedy zaraz po odczytaniu zadania pojawiło się przy nim moje imię (!!!).

Sądząc, że się przesłyszałam, podeszłam do Pani Balbiny (doprawdy nie wiem kim ona dokładnie jest, ale ma władzę ma…) i zapytałam raz jeszcze. Okazało się, że zamiast ćwiczyć słuch, powinnam raczej zająć się ćwiczeniem trzymania wałka do malowania…

Świetnie. Tym oto kolorowym akcentem zaczęłam mój pierwszy dzień w szkole. W zasadzie mało kolorowym, bo farba była szarawa…

Zaje-fajnie! – jak mawia kwiat młodzieży polskiej.

Kolorowo nie przestało być i kolejnego dnia, podczas uroczystej akademii na rozpoczęcie nowego roku szkolnego. Tak, jak obowiązkowa jest biała koszula, tak obowiązkiem Kolei Polskiej są grube spóźnienia w momentach, w których jest to najmniej wskazane. W momencie rozpoczęcia Akademii, na przykład... Spóźniona, rzecz jasna, zdyszana i czerwona dobiegłam do placu szkolnego. I nie zdążyłam nawet ochłonąć, kiedy wszystkie spojrzenia – rodziców, dzieci i szanownego grona nauczycielskiego – spoczęły na

mnie.

Dopiero po sekundzie dotarło do mnie, że ma miejsce przedstawianie nowych nauczycieli.

Po upływie kolejnej sekundy dotarło też do mnie, że beztrosko machałam do wszystkich trzymając w ręku tanie romansidło* z całującą się parą na okładce, które zmuszona byłam czytać podczas spóźnienia PKP. Mam tylko nadzieję, że nikt nie zdążył odczytać jej tytułu…

Ta sama porywająca powieść towarzyszyła mi dzielnie podczas załatwiania miliona innych papierów potrzebnych do zawodu nauczyciela. Dość się jednak wynudziliście moją pisaniną, a nie chcę by po przeczytaniu tego wpisu, mieliście tak samo zmarnowane miny, co ja po zakończeniu Rady. Nie będę więc o tym pisać… Grunt, że dowiedziałam się, iż jestem niewinna i zdrowa (bynajmniej na ciele). Od narzekań na NFZ i inne instytucje podupadające na zdrowiu są różne fora internetowe (a jest ich nie mało…).

Nie ma jak początki…

Patrząc na zalęknione, niepewne, nieco zmartwione twarze pierwszoklasistów zastanawiałam się tylko kto tu jest bardziej struchlały – oni czy ja?

Po przyjściu do domu zdjęłam ciasną spódnicę, szpilki, żakiet. Czy da się tak samo zdjąć z siebie wszystkie lęki i obawy? Dzięki Bogu, jest czekolada! I weekendy. I przyjaciółki. I Wy!

* Owo tanie romansidło:

a) nie jest harlequinem

b) wcale nie czytałam z musu, a dlatego że LUBIĘ

c) polecam każdej nauczycielce nudzącej się podczas Rady Wydziału

Każdy ma jakiegoś bzika...

2011-08-31T10:19:00.000-07:00

Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma… Ja w domu nie mam jednak ani chomika, ani rybek… Właściwie to z zwierząt domowych mam tylko myszkę. I klawiaturę do kompletu. I to mi wystarczy. Dzięki temu zgrabnemu komplecikowi mogę robić to, co sprawia mi tak wielką frajdę jak gotowanie – pisanie bloga. Zapytałby ktoś – i co z tego mam? Z gotowania mam bynajmniej pełny żołądek. A pisanina? – psu na budę.

Przecież w XXI wieku się ogląda, doznaje… ale – do stu piorunów – kto dziś jeszcze czyta?!

Nie należę do tych, co lubują się w nawracaniu. Dlatego nie będę tłumaczyć, przekonywać, wpajać – jakie to czytanie jest pożyteczne. Nie będę straszyć Słowackim, uwodzić Mickiewiczem, mamić Potterem… Z spokojem stoika oraz tupetem właściwym samej sobie powiem tylko, że cały
sens tej zabawy tkwi w … czekoladzie.

Dawno, dawno temu… gdy byłam nieco zakompleksioną i pełną irytująco niepotrzebnych trosk nastolatką ubierająca się w stroje Dzieci Kwiatów, zdarzyło się, że miałam jeden z tych bardzo złych dni, w których młody człowiek sam siebie pyta o sens istnienia, sekret miłości i czy ten chłopak z kucykiem z 3c jest wart grzechu… Czujecie ten egzystencjalny ból? Wierzcie mi, przenikał mnie do szpiku kości i powalił jak zawinięta w rulon gazeta powala muchę w kuchni mojej mamy. W tym dniu mój Młodszy Brat (który ma tendencję do uważania siebie za Starszego Brata) podszedł do mnie, poklepał po ramieniu i podał kubek gorącej czekolady .

By przywrócić człowiekowi radość życia nie trzeba wcale wiele. Drobny gest.
Kostka czekolady…

Ufam, że jednomyślnie zgodzicie się ze mną, jeśli napiszę, że każdy pojedynczy gość na moim blogu znaczy dla mnie mniej więcej tyle, co Niella Lawson wpadająca na podwieczorek. Każdy komentarz zostawiony pod moim wpisem waży dla mnie mniej więcej tyle, co sztabka czekolady (w prawdziwym złotku! A nie zawijana w sreberko…). Nic jednak nie może się równać z tym wspaniałym uczuciem, kiedy dowiaduję się, że moja pisanina poprawiła komuś humor. Wywołała uśmiech, parsknięcie przed monitorem. Niesamowite!

Teraz to ja chichoczę na wspomnienie tamtego smutnego dnia... Jednak miało ono w sobie tą powagę, która przetrwała w zakamarkach mojego umysłu do dziś. I za sprawą tej odrobiny powagi do dziś powtarzam sobie: fajnie jest czasem komuś podarować kawałek czekolady.
(Równocześnie należy dodać, że fajnie jest otrzymać kawałek czekolady. I go zjeść!!! )

I mam nieskromną nadzieję, że przynajmniej w jakimś stopniu robię to, co dla mnie kiedyś zrobił mój Młodszy Brat. Wiem, wiem... Pokojowej nagrody Nobla nie dostanę. Raczej.

Co tam?! Nie o nagrody chodzi. A raczej o ten rodzaj satysfakcji, jaki towarzyszy gotowaniu czegoś pysznego dla grona znajomych. Kto gotuje, ten wie. A kto nie gotuje, ten pewnie pisze... A kto nie gotuje i nie pisze ten pewnie w inny sposób podwyższa swój i innych poziom endorfin. Pozostawiam to ostatnie Waszym osobistym skojarzeniom.

Niech blog będzie z Wami! :-D

Wszystkiego czekoladowego z okazji

Międzynarodowego Dnia Bloga !

Niesmak

2011-08-26T13:28:00.000-07:00

Surströmming.

Jeśli po przeczytaniu tego słowa nie otrząsnęliście się z wstrętem, a Wasze twarze nie wykrzywił paskudny grymas odrazy, prawdopodobnie nigdy nie słyszeliście o tej - nazwijmy to wielkodusznie - potrawie.

Surstr... pozwólcie, że nie wypowiem tej nazwy do końca, bo samo to wywołuje u mnie odruch wymiotny - to kiszony śledź. Brzmi podejrzanie. Wyglądaj jeszcze gorzej. Jak smakuje? Tego nie wiem i szczerze - nie chcę wiedzieć. Jak pachnie? Nie tylko dlatego, że nie byłam nigdy w Skandynawii, nie wiem. Samo oglądanie tego czegoś na ekranie telewizora wzbudziło we mnie ... NIESMAK.

Nie tylko jednak coś tak okrutnie obrzydliwego jak zjełczały śledź, do którego bardziej lgną skandynawskie muchy, niż smakosze, budzi mój niesmak.

Niesmak może budzić kanapka z szynką konserwową i nutellą (oczywiście jeśli się nie jest w ciąży).

Albo niektóre odcinki "Rozmów w toku". I absolutnie każdy odcinek programu "Trudne sprawy". Jeśli spróbowaliście przełknąć choćby jeden odcinek, wiecie czym jest niesmak.
Ale czy znacie stan jakim jest nie smak?

Wyobraźcie sobie, że jesteście na pustyni. Tam jakaś trawa, tam jakaś fatamorgana obiecująca drzewo figowe, tam jakiś śliniący się niemiłosiernie wielbłąd. W każdym razie, jak pustynia długa i szeroka, ni śladu po jabłkach. Toteż ochota na jabłka nas nie nachodzi.

I tak też jest ze mną. Z tym, że pustynia to Lesiów. A jabłka to faceci.

Nie smak, jeszcze bardziej, niż niesmak, dokucza. Domaga się zrobienia czegoś na przekór. Radykalnych działań. W przypadku niesmaku, pichcę w kuchni coś apetycznego albo przełączam "Rozmowy w toku" na ... najlepiej w ogóle wyłączyć telewizor. W przypadku nie smaku, należy postąpić jeszcze radykalniej.

Tak też, zdecydowałam się na jedną szczególną noc opuścić Lesiów i udać się do miasta. Bez większego entuzjazmu, bo jak już zaznaczyłam od jakiś dwóch miesięcy plan działania typu: "ja, szpilki, zimny drink i gorący facet" przestał budzić we mnie entuzjazm.

Z wielką znieczulicą wobec męskiego rodzaju, wybrałam się, a ze mną Starsza Siostra i dwie inne panie, na Ladies Night do pewnego klubu w pewnym mieście.
Plakat głoszący darmowe drinki dla płci pięknej oraz dobiegający z klubu głos Rihanny obiecywał dobrą zabawę. I na obiecankach się skończyło.

Parkiet, jak był pusty, tak był. Nie minęła godzina, a impreza została zamknięta. I tym podobnie, a nawet gorzej w pozostałych klubach... Tymczasem mój nie smak - czyli brak apetytu na interakcje z płcią przeciwną - zamienił się w niesmak.
Gdzie ci panowie?
Rozumiem, że czwartkowy sierpniowy wieczór to najlepszy czas na picie piwka na daczy z chłopcami (w gwarze mieszkańców USA "guys"), ale żeby aż taka posucha, ba! - pustynia? Byłam zniesmaczona do reszty!

Jak już wspomniałam, zarówno nie smak jaki niesmak należy przepędzić jak lisa czającego się na gąski. Tamtego wieczoru nie było to trudne. Ladies Night przeniosłyśmy do mieszkania kumpeli, gdzie apetyt powrócił z zdwojoną siłą. A to dlatego, że:
- piłyśmy najprzedniejsze czerwone wino (za jedyne 12 zł!),
- jadłyśmy najprzedniejsze nachosy własnej roboty (zapiekane z żółtym serem, sosem salsa oraz kurczakiem).
A wszystko to odbywało się w najprzedniejszym towarzystwie wspaniałego gentlemana - Jamesa Deana (wiszącego na plakacie, co prawda, to - smutnawa - prawda).

Było pysznie. Tak to już jest, że najlepiej smakuje prawdziwa przyjaźń. Bo syci najskuteczniej!

Nie mam zamiaru robić teraz wykładu, zatytułowanego "solidarność jajników", zatem pozostawiam Was w tym miejscu, mam nadzieję, bez uczucia niesmaku... A jeśli tak, biegnijcie prędko po lody czekoladowe, bo ja nic nie poradzę!

Bajdurzenie

2011-08-22T12:57:00.000-07:00

Podobno życie to nie bajka. Niektóre kobiety twierdzą zaś, że życie przestaje nią być, gdy się wychodzi za mąż. Niestety, nie jestem w stanie być ani za, ani przeciw, gdyż obecnie - jak doskonale wiecie - jestem na etapie borykania się z znalezieniem, tzw. "chłopaka".

Póki co, wróciłam z wesela kuzynki, borykam się z po-weselnymi zakwasami, lekkim rozstrojem żołądka i myślami na temat wesel... letko nie ma...

Wesele było naprawdę bajkowe. Albo raczej, by nie brzmieć złośliwie, winnam powiedzieć bajeczne! Choć rzeczywiście było jak w bajce. Niewielki kościółek, państwo młodzi wjeżdżający dorożką, wypuszczanie białych gołąbków, trzypiętrowy tort...

Tort...

Skusić się...

czy nie?

W związku z tym, że idąc na to wesele czułam się jak balonik, targały mną te niedorzeczne wątpliwości. Jako że dylemat był istotnie niedorzeczny, zjadłam cały kawał tortu. I lody. Wytańczę to! - zawołałam walecznie w duchu i ruszyłam dzielnie na parkiet. Myśląc o tańcu nie miałam na myśli skakania w powietrzu, śmigania po całej sali, piruetów, a nawet wślizgiwania między czyjeś nogi. Mojego partnera, ma się rozumieć. I to w tańcu i tylko w tańcu, żeby nie było! Tak, mili państwo, miałam do czynienia z ucieleśnieniem Patricka Swayze! Po kilku godzinach bardziej, niż balonik, czułam się jak zużyta dętka od roweru... Padałam z nóg.

Na szczęście mój partner po kilku kolejnych godzinach też ledwo się trzymał na nogach, więc mogliśmy spokojnie wracać do domu.

Pewnie wielu zawiodę, jeśli dodam, że powrót do domu był przed Oczepinami, wobec czego nie złapałam welonu. Niniejszym, Status singielki, w przeciwieństwie do mnie i mego partnera, nie zachwiał się w trakcie wesela, ani po nim. Chwieją się za to moje przekonania na temat samych wesel.

Wesela są super. To nigdy nie ulegało i nie ulegnie wątpliwości, podobnie jak fakt, że skarpetki w groszki są super. Zaczęłam jednak wątpić w wesela. Wątpić w to, że to tylko bajkowa impreza dla bliskich znajomych i dawno nie widzianych członków rodziny.
Zdaje się, że wesele to jednak coś więcej.

I coraz bardziej chcę tego więcej dla siebie.

O! Wzniosłam się na wyżyny, tymczasem zaczęłam od... od tego, że póki co zapominam definicji słowa randka... I jak tu znaleźć na taka randkę chętnego, skoro - jak wieść niesie - panowie panicznie boją się kobiet, które myślą o weselu tak często, jak oni - jak wieść niesie - o seksie.

A może oba przekonania to jedynie bajki?

Balonik weselny

2011-08-19T06:42:00.000-07:00

Nie każę Wam wierzyć w Wielką Stopę. Ani w diety cud. Ani w to, że robiąc zakupy w Tesco staniemy się szczęśliwi jak pan i pani z bilboardu, z którego szczerzą do nas niebezpiecznie białe zęby.

Chcę Was przekonać do tego, że miłość jest.

Tylko jak tego dokonać? Mogłabym trzynasto i pół zgłoskowcem zacząć relacjonować moją ostatnią randkę, tylko że wyszłaby z tego raczej mało strawna fraszka. Albo raczej bajka... W każdym jakiegoś królewicza musiałabym zmyślić, bo żadnej randki nie było w moim życiu od... rety! Naprawdę aż tak długo?!

I jak w takim wypadku mam was przekonać, że miłość jest, skoro samej mi jest trudno w nią uwierzyć?

Na szczęście są dowody na to, że jest.

Na przykład, tacy Oni - On, chłopak, który po ukończeniu wieku Chrystusowego, przestał wierzyć w to, że kiedyś zostanie mężem i ojcem. Wybrał karierę wiecznego tułacza w wymiarze krajów starego kontynentu. I Ona. Ta, która pokrzyżowała mu plany. Jego żona. Prawie - bo ślub dopiero (już!) w sobotę.

Nie muszą się żenić. Chcą.

Nie pozostaje mi nic innego, jak uronić łzę i zaklaskać.

Mogłabym machnąć na to ręką i odrzucić tą historię w niepamięć jak egzemplarz "Faktów i mitów", jest jednak jedno "ale". To historia bliskiej mi osoby, mojej kuzynki.

A ja jestem elementem tej historii, wchodząc zaś w szczegóły, to jestem jednym z gości na ich weselu.

To już jutro! Suknia ślubna wisi w szafie, trzypiętrowy tort stoi w chłodni, a cały dom w balonach... A propos balonów... Mam nadzieję, że gdy jutro się tam zjawię, nie wezmą mnie za jeden z balonów. Dobra, dobra, może nie zupełnie wyglądam jak balon. Ale się tak czuję.

Jestem opuchnięta.
Pewnie to PMS... Albo? Albo prawo ironii losu ileś-tam. W tym wypadku reguła brzmi tak - jeśli uda ci się jedna rzecz, to się nie ciesz jak wiewiórka, której przechodzeń podarował pudełko Ferrero Rocher, bo z całą pewnością nie uda ci się następna.

Przekładając to zaś na język mojego życia, powiem tak: tym razem udało mi się z partnerem weselnym, ale nie z moimi hormonami...
Nauczona smutnym doświadczeniem poprzedniego wesela, postanowiłam - pomimo wiernego statusu singielki - pójść z kimś, ażeby nie paść ofiarą poznania na weselu jakiegoś przystojniaka. Nauczona jeszcze smutniejszym doświadczeniem również tego samego wesela, postanowiłam zaprosić kogoś odpowiedniego już miesiąc naprzód. Udało się!
I gdy już chciałam odetchnąć z ulgą, zdarzyło się, że spojrzałam do lustra... Opuchnięte powieki, mało tego, opuchnięta cała twarz. Brzuch!!! Co robić?

Dzwonić do Goździkowej?!

Toż to akt czystej desperacji. Może już lepiej zadzwonię do partnera i odwołam nasze przyjście. Toż to akt czystego egoizmu...
Ostatecznie dzwonię do Starszej Siostry. Wyliczyłyśmy kilka niezawodnych trików pomagających nie wyglądać jak nadęty do granic możliwości balon, czyli pozbyć się nadmiaru wody z organizmu.
Pić dużo wody, małymi łyczkami, przez cały dzień.
Herbatka z pokrzywy!!!
Ciepła woda z cytryną.
Olej z wiesiołka.

Lista jest długa, lecz dopiero na jej końcu (znów prawo ironii losu...) znajduje się najcenniejsza recepta. Nie mówcie nikomu, bo to tajemnica, ale tę ostatnią receptę dopisałam ja sama!
Otóż, najlepiej po prostu udawać, że się nie jest opuchniętym. Nie żartuję! Owszem, będę jutro starała się nie pozować do zdjęć na tle balonów, ale najważniejsze to to, że będę się starała czuć dobrze sama z sobą.

Poza tym, to nie moja opuchlizna ma być jutro w centrum uwagi, tylko Panna Młoda. Jeszcze bardziej zaś jej wysokość - miłość.